سوره اسراء - آیه 67 - جزء 15
وَإِذَا مَسَّكُمُ الضُّرُّ فِي الْبَحْرِ ضَلَّ مَن تَدْعُونَ إِلَّا إِيَّاهُ ۖ فَلَمَّا نَجَّاكُمْ إِلَى الْبَرِّ أَعْرَضْتُمْ ۚ وَكَانَ الْإِنسَانُ كَفُورًا
معنای آیه
و چون در دریا به شما صدمهای برسد، هر که را جز او میخوانید ناپدید [و فراموش] میگردد، و چون [خدا] شما را به سوی خشکی رهانید، رویگردان میشوید، و انسان همواره ناسپاس است.
تفسیر قرآن
بعد از ذكر دلايلي استدلالي بر توحيد، به استدلال فطري پرداخته مي فرمايد: وقتی در دريا گرفتار طوفان شويد، هر که را جز خدا مي پرستيديد، از يادتان مي رود و به خدا پناه مي بريد. «امّا وقتي كه خدا شما را با رساندن به ساحل نجات داد، از او روی می گردانيد. به راستي انسان ناسپاس است.
يكى از دلايل فطرى بودن توحيد اين است كه انسان در حالت درماندگى که اميدش از همه وسايل مادّى می برد، متوجّه يك نقطه غيبى مى شود كه او را نجات دهد.
وقتي شخص کافري به «امام صادق (ع)» عرض کرد: خدا را به من نشان ده. حضرت فرمود: هيچ گاه در کشتي نشسته اي كه با وزيدن طوفان در شرف غرق شدن قرار گيرد؟ عرض کرد: آري. حضرت فرمود: آيا در آن وقت دلت به يک قدرت غيبي و ناديدني اميدوار بود، که وسيله نجاتت را فراهم آورد؟ عرض کرد: آري. امام (ع) فرمود: آن قدرت همان خدايي است، که نجات مي دهد هنگامي که هيچ نجات دهنده اي نيست؛ و فرياد رس است هنگامي که فرياد رسي نيست. (بحارالانوار 3/41)
تفسیر گوهر - تالیف دکتر رحمت الله قاضیان
نکات دیگر