تفسیر قرآن

اين آيه در مورد احترام خون انسان ها، مي فرمايد:

كسي را كه خداوند كشتن وي را حرام كرده نكشيد؛ مگر به حقّ باشد؛ مثل این که كسى را كشته باشد يا مرتد شده باشد؛ و كسی كه مظلوم كشته شده، ما برای صاحب خون او سلطنت يعنی اختيار قرار داديم، تا اگر خواست قاتل را قصاص كند و اگر خواست خون بها بگيرد و اگر هم خواست عفو كند. البتّه ولی دم نباید در قصاص زیاده روی کند و غير از قاتل را بکشد؛ زیرا ما ياريش كرده ‏ايم و قاتل را در چنگش قرار داده ایم.

همه ی شرايع آسمانی و قوانين بشری در حرمت قتل نفس متّفق اند و آن را يكی از بزرگ ترين گناهان می شمرند، ولی اسلام اهمّيّت بيشترى به اين مساله داده است، تا آنجا كه قتل يك انسان را همانند كشتن همه انسان ها شمرده است: «مَن قَتَلَ نَفساً بِغَيرِ نَفسٍ اَو فَسادٍ في الاََرضِ فَكَاَنَّما قَتَلَ النّاسَ جَميعاً.» (مائده 5/ 32)

در روايات يكى از مصاديق «ولى»، حضرت مهدى (ع) شمرده شده، كه انتقام جدّش امام حسين (ع) را خواهد گرفت. (نورالثّقلين)

از نظر اسلام نه فقط كسي حقّ ندارد آزاري به ديگري برساند؛ بلکه تجاوز به جان و مال و ناموس غير مسلمان هايي، كه سر جنگ با مسلمان ها را ندارند، جايز نيست.

پيامبر اسلام (ع) فرموده: خون هيچ مسلمان كه شهادت به وحدانيت خدا و نبوّت پيامبر اسلام ‏دهد حلال نيست مگر سه گروه: قاتل، زانى محصن و آن كه دينش را رها كند و از جماعت مسلمين بيرون رود». (تفسير نمونه)

تفسیر گوهر - تالیف دکتر رحمت الله قاضیان

نکات دیگر