معنای آیه
بعد از بيان حساب، به مسئله رسيدگي به اعمال انسان در قيامت پرداخته مي فرمايد:
كارنامه هر انساني را به گردنش آويخته ايم. فال نيك و بد و طالع سعد و نحس انسان همان اعمالش است، كه در گردنش آويخته است و روز قيامت آن را برايش ظاهر مي كنيم، تا آن را مطالعه كرده و بداند چه كارهاي نيك يا بدي انجام داده است.
«تَطَیُّر» غالباً در مورد فال بد به كار مى رود و «تَفَاُّل» در فال نيك و از آنجا كه اسلام، هميشه از مسائل مثبت استقبال مى كند، از فال نيك نهى نكرده، ولى از فال بد به شدّت نهی كرده است. حتّىٰ در روايتی پيامبر (ص) فرمود: اَلطِّيرَةُ شِركٌ: فال بد زدن نوعی شرك به خداست». (تفسیر نمونه)
اين آيه لزوم سعادت و شقاوت را از راه اعمال نيك و بد انسان اثبات مي كند، نه اين كه به قول جبريّون بگويد: لزوم اعمال نيك و بد با قضاي حتمي و ازلي جبري است.
امام صادق (ع) فرموده: مِن شُومِ المَرأةِ غَلاءُ مَهرِها وَ شِدَّةِ مَئونَتِها: از بد قدمی زن به سنگینی مهر و زیادی مخارجش است.» (وسائل 3 /104)
پيامبر اكرم (ص) فرموده: «اَمَّا الدّارُ فَشُؤمُها ضِيقُها وَ خُبثِ جيرانِها: شومی خانه در تنگی آن و بدی همسايگانش است. (سفينة البحار 1/680)
تفسیر گوهر - تالیف دکتر رحمت الله قاضیان
نکات دیگر