معنای آیه
از ظاهر سياق اين آيات در صدر سوره بر می آيد، كه سنّت الاهی همواره چنين بوده است، كه نعمتهای دنيا و آخرت را در اختيار امّت ها و اقوام قرار داده و ايشان را به همه وسايل اطاعت و معصيت مجهز ساخته، تا اگر اطاعت و احسان كنند به سعادت دنيا و آخرت پاداششان دهد و اگر گناه و عصيان ورزند به بدبختی و خواری در دنيا و عذاب آخرت كيفرشان كند.
بعد از بيان سير پيامبر (ص) از مسجدالحرام به مسجد اقصیٰ در يك شب، به دعوت موسیٰ و كتاب آسمانى او اشاره مى كند، تا معلوم شود نه برنامه رسالت انبيا چيز نوظهوری است و نه مخالفت مشرکان لجوج از جمله بنی اسرائيل و مي فرمايد:
به موسيٰ كتاب (تورات) براي هدايت بني اسرائيل داديم و به آن ها گوشزد كرديم، كه به من شرك نورزيد و جز مرا وكيل و تكيه گاه خود قرار ندهيد؛ ولي اكثر آن ها توجّه نكردند.
از آن رو، وكيل گرفتن غير خدا شرك است، كه وكيل حوائج ضروری موكّل خود را برآورده می کند، و چنين كسی جز خدای سبحان نيست؛ پس كسی که غير خدا را وكيل خود گيرد، پروردگاری ديگر برای خود گرفته است.
تفسیر گوهر - تالیف دکتر رحمت الله قاضیان
نکات دیگر