سوره نحل - آیه 120 - جزء 14
إِنَّ إِبْرَاهِيمَ كَانَ أُمَّةً قَانِتًا لِّلَّهِ حَنِيفًا وَلَمْ يَكُ مِنَ الْمُشْرِكِينَ
معنای آیه
به راستی ابراهیم، پیشوایی مطیع خدا [و] حقگرای بود و از مشرکان نبود.
تفسیر قرآن
از آنجا که اين سوره در مورد بيان نعمت هاست، در اینجا به بیان يك مصداق كامل بنده شكرگزار خدا، يعنى ابراهيم قهرمان توحيد می پردازد، تا مقدّمه ای برای دعوت پيامبر اکرم اسلام (ص) و پيروان او به پيروی از ملّت و آيين توحيدی حضرت ابراهيم (ع) باشد؛ پس می فرمايد: «ابراهيم به تنهايي امّتي فروتن براي خدا بود و هرگز از مشركان نبود».
در مورد امّت بودن ابراهيم (ع) وجوهی ذکر کرده اند، از جمله:
ابراهيم آن قدر شخصيّت داشت كه به تنهايی يك امّت بود، رهبر و مقتدای بزرگ انسانيّت بود، در آن زمان كه همه مشرك بودند تنها موحّد بود، سرچشمه پيدايش امّتی بود و همه اين معانی در او جمع بود.
امام صادق (ع) فرموده: يُحشَرُ عَبدُالمُطَّلِب يَومِ القِيامَةِ اُمَّةٌ واحِدَةٌ عَلَيهِ سيماءُ الاَنبياءِ وَ هَيبَةُ المُلوكِ: عبدالمطلب روز قيامت به صورت امّتی مبعوث مى شود و سيمای انبيا و درخشندگی زمامداران (عدل) دارد. (سفينة البحار ماده عبدالمطّلب)
تفسیر گوهر - تالیف دکتر رحمت الله قاضیان
نکات دیگر