سوره نحل - آیه 112 - جزء 14
وَضَرَبَ اللَّهُ مَثَلًا قَرْيَةً كَانَتْ آمِنَةً مُّطْمَئِنَّةً يَأْتِيهَا رِزْقُهَا رَغَدًا مِّن كُلِّ مَكَانٍ فَكَفَرَتْ بِأَنْعُمِ اللَّهِ فَأَذَاقَهَا اللَّهُ لِبَاسَ الْجُوعِ وَالْخَوْفِ بِمَا كَانُوا يَصْنَعُونَ
معنای آیه
و خدا شهری را مَثَل زده است که امن و امان بود [و] روزیش از هر سو فراوان میرسید، پس [ساکنانش] نعمتهای خدا را ناسپاسی کردند، و خدا هم به سزای آنچه انجام میدادند، طعم گرسنگی و هراس را به [مردم] آن چشانید.
تفسیر قرآن
از اين آيه تا آخر سوره تتمّه احكام خوردني های حرام و حلال را بيان می كند و در اين آيه به عنوان مقدّمه مي فرمايد:
خدا در مورد كساني كه ناسپاسي نعمت هاي الاهي نمايند، شهري را مثل زده، كه اهلش از هر شرّی كه جان و مالشان را تهديد كند در امن و امان بودند و روزي و نعمت های مورد نيازشان از هر طرف به سوي مردمش مي رسيد؛ ولي چون به جاي شكر نعمت هاي خدا، كفران نعمت نمودند، خداوند هم در قبال كفران نعمت های خدا، گرسنگي و ترس را چون لباسی بر آنان پوشاند.
امام صادق (ع) فرمود: گروهى از بنى اسرائيل آن قدر زندگى مرفهى داشتند، كه با مواد غذايى مجسّمه هاى كوچك مى ساختند و با آن بدن خود را پاك مى كردند، امّا سرانجام كارشان به جايى رسيد، كه مجبور شدند همان مواد غذايى آلوده را بخورند». (نورالثّقلين)
تفسیر گوهر - تالیف دکتر رحمت الله قاضیان
نکات دیگر