سوره نحل - آیه 65 - جزء 14
وَاللَّهُ أَنزَلَ مِنَ السَّمَاءِ مَاءً فَأَحْيَا بِهِ الْأَرْضَ بَعْدَ مَوْتِهَا ۚ إِنَّ فِي ذَٰلِكَ لَآيَةً لِّقَوْمٍ يَسْمَعُونَ
معنای آیه
و خدا از آسمان آبی فرود آورد و با آن زمین را پس از پژمردنش زنده گردانید، قطعاً در این [امر] برای مردمی که شنوایی دارند نشانهای است.
تفسیر قرآن
آن گاه براي شكرگزاري مردم مي فرمايد:
خدا از آسمان آبي فرستاد و زمين را از پس از خزان و خمودى آن در زمستان به وسيله آن آب با روياندن و سرسبز كردن زمين زنده كرد؛ چون پس از فرا رسيدن بهار و آمدن باران هاى بهارى ريشه گياهان و تخم آنها بعد از يك دوره سكون، شروع به رشد و نمو مى كند، و اين خود يك زندگى و از سنخ زندگى حيوانى است، هر چند كه يك مرحله ضعيف از آن است.
و در اين امر حجّت و نشانه روشني است هم بر وجود خدايي يگانه؛ چون نظم طبيعی آن در هر سال از مبدأ فاعلی آن حکايت دارد و هم امكان معاد برای مردمی که گوش شنوا دارند؛ چون خواب و بيداری آن ها در خزان و بهار هر صاحب بصيرتی را به مرگ و زندگی پس از آن راهنمايی می کنند.
تفسیر گوهر - تالیف دکتر رحمت الله قاضیان
نکات دیگر