تفسیر قرآن

و در آخرين آيه خدای تبارك و تعاليٰ به پيامبرش مي فرمايد: «و همواره پروردگارت را بندگي كن، تا يقين تو را فرا رسد.»

ولی برخلاف گفته ی بعضي از صوفيّه كه گفته اند:

بنا بر اين آيه: اگر انسان به درجه يقين برسد، ديگر عبادت از او برداشته مي شود؛ ممكن نيست انسان تا در اين دنياست، لحظه اي از عبادت بي نياز باشد.

پيامبر اكرم (ص) و همه ی ائمّه ی معصومين و همه ی انبيا (ع) همواره دارای يقين بوده اند و با اين وجود تا آخر عمر عبادت كرده اند و به درگاه خدا نماز گزارده اند و امير مؤمنان (ع) در محراب عبادت به شهادت رسيد.

مراد از ساجدين در اين آيه نمازگزاران است و امر به نمازخواندن است نه تنها سجده؛

و اگر نماز را سجده ناميده به خاطر اين است كه سجده افضل اجزای نماز است و مقصود از تسبيح و تحميد، تسبيح و تحميد زبانی است؛ مانند گفتن: سُبحانَ اللهِ وَالحُمدُ لِلّهِ و امثال آن.

به نقل ابودردا رسول خدا (ص) ‏فرمود:

«به من دستور نرسيده كه تاجر باشم و مال جمع كنم و يا به زيادى مال افتخار نمايم، بلكه به من وحى شده، كه پروردگارت را به حمد تسبيح كن و از ساجدان باش و پروردگارت را عبادت كن تا براى تو يقين آيد.» (درّ منثور)

تفسیر گوهر - تالیف دکتر رحمت الله قاضیان

نکات دیگر