تفسیر قرآن

وقتي موسيٰ شما بني اسرائيل را از بيابان هاي بي آب و علف و سوزان صحراي سينا عبور مي داد، تا به سرزمين موعودتان فلسطين برساند، ما از باب لطف ابرهاي سفيد را بر شما سايبان كرديم، تا از تابش و گرماي زياد آفتاب رنج نبريد. و در ضمن منّ و سلويٰ بر شما فرو فرستاديم، تا از اين نعمت هاي پاكيزه اي كه روزيتان كرده ايم، بخوريد. ولی آن ها کفران نعمت کردند و گندم، عدس، سبزی و پياز از ما خواستند و حتّیٰ گوساله پرست شدند. اين کفران نعمت ها هم باعث شد، که مقرّر کرديم، چهل سال در بيابان هاي صحراي سينا سرگردان شوند؛ ولی ما بدان ها ظلم نکرديم، بلکه آن ها با اين کارهاي خلافشان به خود ظلم کردند.

بوته هاي صحراي سينا شب ها نوعي شيره به نام «منّ» ترشّح مي کنند، که با تابش آفتاب بخار مي گردند. «سلويٰ» هم پرنده اي شبيه کبوتر به نام بلدرچين یا «کُرکُر» است.

امام صادق (ع) فرموده: خواب صبح ميمنت ندارد، روزي را حبس و رنگ صورت را زرد و زشت مي كند، خداوند روزي را ميان طلوع فجر تا طلوع آفتاب تقسيم مي فرمايد؛‌ پس از خوابيدن در اين وقت بپرهيزيد. منّ و سلويٰ در اين وقت در بين بني اسرائيل پخش مي شد و هر كه در آن وقت در خواب بود از روزي آن روز محروم مي شد. (تفسير برهان)

امام باقر (ع) در تفسير اين آيه فرموده: خداوند بزرگ تر و عزيزتر و برتر و منيع تر از آن است، که بر او ستم شود؛ ولي در اينجا ما (سلسله انبيا و اوليا) را از خودش دانسته و ستم بر ما را ستم بر خود و ولايت ما را ولايت خود قرار داده است. (تفسیر صافي)

تفسیر گوهر - تالیف دکتر رحمت الله قاضیان

نکات دیگر