تفسیر قرآن

خداوند در اين آيه به پيامبراكرم (ص) مي فرمايد: اين ها را به حال خود واگذار، تا همچون چارپايان بخورند و از لذّت هاي چند روزه زندگي دنيا بهره گیرند و در باطلشان سرگرم باشند؛ ولي به زودي با مردن، كه حقايق برايشان آشكار شود، خواهند فهميد چقدر زيان كرده اند.

در تبليغ و ارشاد نبايد وقت خود را صرف نااهلان کرد؛ چون انسان گاهى چنان در كفر و فساد غوطه ‏ور مى‏ شود، كه برهان و هشدار انبيا نيز در او بی اثر است.

آرزو در زندگی انسان نقش سازنده دارد. روزى آرزو از انسان گرفته شود از كار و تلاش دست برمى‏ دارد. امّا در مواردی آرزو در اسلام مورد انتقاد قرار گرفته از جمله:

آرزوى طولانى،

آرزوى بدون عمل.

آرزوى بيش از عمل.

آرزويى كه انسان را سرگرم كند

و آرزوى خير داشتن از كار بد.

رسول اکرم (ص) فرمود: «اَلاَمَلُ رَحَمَةٌ لِاُمَّتى وَ لَو لَا الاَمَلُ ما رَضِعَت والِدَةٌ وَلَدَها وَ لاغَرَسَ غارِسٌ شَجَراً: اميد مايه رحمت امت من است، اگر اميد نبود هيچ مادرى فرزند خود را شير نمى ‏داد و هيچ باغبانى نهالى نمى‏ كاشت». (سفينة البحار، ماده امل)

اميرمؤمنان (ع) فرموده: «اَيُّهَا النّاسُ، اِنّ اَخوَفَ ما اَخافُ عَلَيكُم اِثنانِ: اِتِّباعُ الهَوىٰ وَ طولُ الاَمَلِ، اَمَّا اتِّباعُ الهَوىٰ فَيَصُدُّ عَنِ الحَقِّ، وَ اَمّا طولُ الاَمَلِ فَيُنسى الآخِرَةِ: اي مردم، بر شما از دو چيز مي ترسم: هواپرستي و آرزوهاي طولاني؛ امّا پيروي از خواهش نفس، انسان را از حقّ باز مي دارد و آرزوهاي طولاني آخرت را از ياد مي برد. (نهج البلاغه، خطبه 42)

و اميرمؤمنان (ع) در دعاي كميل مي فرمايد: وَ حَبَسَني عَن نَفعي بُعدُ اَمَلي: آرزوي دراز مرا از منافع واقعيم دور ساخت.

تفسیر گوهر - تالیف دکتر رحمت الله قاضیان

نکات دیگر