تفسیر قرآن

گروهي از مشركان به پيامبر (ص) عرض كردند: اگر مي خواهي به تو ايمان آوريم،

اين كوه هاي مكّه را به وسيله ی قرآنت عقب بران، تا شهر ما وسيع تر شود و چشمه ها در آن جاري كن، چون تو خود را كمتر از داود نمي داني، كه خداوند كوه ها را مسخّر او كرده بود؛

يا اين كه باد را مسخّر ما گردان، همان گونه باد مسخّر سليمان بود و تو خود را كمتر از او نمي داني؛

و نيز جدّت «قصي» را زنده كن؛ زيرا عيسي (ع) مردگان را زنده مي‏ كرد و تو خود را كمتر از او نمي داني». (تفاسیر مجمع البيان و ابوالفتوح)

اين آيه مي فرمايد: «حتّیٰ اگر اين قرآني بود، كه به وسيله ی آن كوه ها به حركت درآيند يا زمين قطعه قطعه شود و مردگان با آن به سخن درآيند، باز هم كافران ايمان نمي آوردند؛ ولي رشته ی كارها به دست خداست و او به اندازه ی كافي معجزه در اختيارتان نهاده است.

بعد مي فرمايد: آيا مؤمنين از ايمان آوردن اينان مأيوس نشدند؛ چه اگر خدا بخواهد همه ی مردم را هدايت مي ‏كند؛ ولي چون ايمان اجباري ارزش ندارد، هرگز چنين كاري نمي كند.

ولي كافران بدانند، كه به خاطر اعمال خلافشان و كفري كه به خداي رحمان مي ورزند، همواره بلاهاي كوبنده چون جنگ رزمندگان اسلام با آن ها به آنان مي رسد، يا نزديك خانه شان فرود مي آيد، شايد عبرت گيرند و ايمان بياورند، يا فرمان نهايي خداوند در مورد آن ها صادر شود. به هر حال وعده ی خدا قطعي است.

تفسیر گوهر - تالیف دکتر رحمت الله قاضیان

نکات دیگر