سوره رعد - آیه 13 - جزء 13
وَيُسَبِّحُ الرَّعْدُ بِحَمْدِهِ وَالْمَلَائِكَةُ مِنْ خِيفَتِهِ وَيُرْسِلُ الصَّوَاعِقَ فَيُصِيبُ بِهَا مَن يَشَاءُ وَهُمْ يُجَادِلُونَ فِي اللَّهِ وَهُوَ شَدِيدُ الْمِحَالِ
معنای آیه
رعد، به حمد او، و فرشتگان [جملگی] از بیمش تسبیح میگویند، و صاعقهها را فرو میفرستند و با آنها هر که را بخواهد، مورد اصابت قرار میدهد، در حالی که آنان در باره خدا مجادله میکنند، و او سختکیفر است.
تفسیر قرآن
در اين آيه مي فرمايد: تمام موجودات طبيعي چون رعد و نيز فراطبيعي يعني فرشتگان با انجام وظيفه شان عملاً تسبيح و تقديس خدا می کنند. و اين خداست، كه صاعقه ها را مي فرستد و به هر كس كه بخواهد بدان ها آسيب مي رساند؛ ولي اين مشركين با ديدن اين همه آيات خدا باز در مورد وجود و عظمت او مجادله مي کنند؛ ولي كفّار و مشركين بدانند كه خدا سخت كيفر است و كفّار و معاندين را سخت عذاب مي كند.
تسبيح رعد حقيقی است، نه مجاز و شاعرانه؛ زيرا خيالبافی در حريم قرآن کريم راه ندارد و دليل عقلی يا نقلی هم خلاف آن نيست. همه آسمانيان و زمينيان نيز خدا را تسبيح می کنند: «يُسَبِّحُ لِلّهِ ما فی السَّماواتِ وَالاًرًض»(جمعه 1). تسبيح موجودات نيز فرع بر معرفت و شعور آنهاست؛ پس همه موجودات از شعور لازم برای تنزيه پروردگارشان برخوردارند.
پيامبر اكرم (ص) به هنگام شنيدن صداى رعد سخنش را قطع كرده و به دعا مشغول مى شد و ديگران را نيز به اين كار ارشاد مى فرمودند. (درّ منثور)
تفسیر گوهر - تالیف دکتر رحمت الله قاضیان
نکات دیگر