تفسیر قرآن

ولی يکی از برادرها که با وجدان تر بود، گفت: «يوسف را نكشيد، اگر می خواهید كارى كنيد او را در پس رفتگی ديواره چاه بگذاريد، كه سالم بماند، تا چون كاروانيان او را آنجا بيابند، با خود ببرند و از چشم ما و پدر دور شود.

نزديك سطح آب چاه طاقچه مانندی بود، تا كسی به قعر چاه برود روی آن بنشيند و ظرفش را پر از آب كند، و چون آن محل از بالای چاه پيدا نبود آن را «غيابت» می گفتند.

از جريان حضرت يعقوب (ع) و فرزندانش نتيجه مي شود، كه پدر و مادر نبايد نسبت به بعضي از بچّه هايشان بيشتر توجّه و محبّت داشته باشند؛ هر چند به عللي آن ها را شايسته محبّت بيشتر بدانند؛‌ وگرنه سبب حسادت و كينه ورزي آن ها نسبت به يكديگر مي شود.

امام باقر (ع) فرموده: من گاهي به بعضي از فرزندانم بیشتر اظهار محبّت مي ‏كنم، با آن كه مي ‏دانم حق با ديگري است، براي اين كه نكند عليه ساير فرزندانم تحريك شود؛ چنان كه برادران يوسف نسبت به او تحريك شدند. (بحار 74/78)

امام باقر (ع) فرموده: حسد ايمان را مي خورد، چنان كه آتش هيزم را مي خورد. (كافي، كتاب ايمان و كفر، باب حسد، حديث 1)

امام صادق (ع) فرموده: آفَةُ الدّينِ الحَسَدَ وَالعُجبُ وَالفَخرُ: آفت دين حسد و خودبيني و باليدن است. (كافي، كتاب ايمان و كفر، باب حسد، ح 5)

پيامبر اكرم (ص) فرموده: خدا به موسي بن عمران فرمود:‌ بر آنچه از فضلم به مردم داده ام، حسد مبر؛‌ زيرا حسود از تقسيم نعمتي كه من ميان بندگانم كرده ام، ناراحت است. من از كسي كه چنين باشد نيستم و او از من نيست. (كافي، كتاب ايمان و كفر، باب حسد، حديث 8)

و امام صادق (ع) فرمود: اِنَّ المُؤمِنَ يَغبُطُ وَ لايَحسُد، وَالمُنافِقُ يَحسُدُ وَ لايَغبُط: مؤمن غبطه مى‏ خورند ولى حسد نمى‏ ورزد، ولى منافق حسد مى‏ ورزد و غبطه نمى ‏خورد» (كافى 2/ 307)

تفسیر گوهر - تالیف دکتر رحمت الله قاضیان

نکات دیگر