تفسیر قرآن

و طوري صيحه آسماني ثموديان را به هلاكت رساند، كه گويي هرگز در آن سرزمين نمی زيسته اند. بدانيد، قوم ثمود به پروردگارشان كافر شدند؛ نفرين بر قوم ثمود.

امام صادق (ع) فرمود: قوم ثمود به صالح پیامبر گفتند: ما به تو ايمان نمى ‏آوريم مگر این كه از شكم اين صخره، ماده شترى حامله بر ايمان در آورى، جناب صالح (ع) نيز ماده شتر آبستنى را از آن صخره بيرون آورد. خداى تعالىٰ سپس به صالح وحى فرستاد، كه به قوم ثمود بگو: خداى تعالىٰ آب محلّ را بين شما و اين ناقه تقسيم كرد،

يك روز شما از آن بنوشيد و روز ديگر اين ناقه را رها كنيد تا از آن استفاده كند، و روزى كه نوبت ناقه بود آب را مى‏ نوشيد و بلافاصله به صورت شير تحويل مى‏ داد به طوری که همه از شير آن می نوشیدند.

مدّتى بدين منوال گذشت و بار ديگر قوم ثمود سر به طغيان برداشته و به يكديگر گفتند: بياييد اين ناقه را بكشيم تا از شر او راحت بشويم، گفتند: كيست كه كشتن او را به گردن بگيرد و هر چه دوست دارد مزد دريافت كند؟ مردى سرخ روى و مو خرمايى و كبود چشم كه از زنا متولّد شده به نام «قدار» و نزد قوم ثمود به شقاوت معروف بود، داوطلب شد اين كار را انجام دهد.

همين كه ماده شتر سيراب شد و برگشت، قدار ضربه شمشيری بر او زد، ناقه به پهلو به زمين افتاد و بچّه‏ اش فرار كرد و به بالاى كوه رفت و سر خود را به سوى آسمان بلند كرد و سه بار فرياد بر آورد.

قوم ثمود هم همه ریختند و هر کدام ضربتى به آن حيوان نزند و آن گاه گوشت او را بين خود تقسيم كردند و همه از گوشت آن حيوان خوردند. آن گاه خداى تعالىٰ به صالح وحى كرد كه قوم تو از در ستمكارى ناقه ‏اى را كه خداى تعالىٰ به سوى آنان مبعوث كرده بود تا حجّتى عليه آنان باشد، كشتند؛

با اين كه آن حيوان هيچ ضررى به حال آنان نداشت و در مقابل، عظيم ‏ترين منفعت را داشت، به آنان بگو كه تا سه روز مهلت دارند توبه كنند و بعد از سه روز عذابم را بر آن ها نازل می کنم؛ و چون صالح پیام خداوند را به آن ها رساند، آن ها گفتند: ای صالح، اگر تو از فرستادگان خدایی، آن عذاب را که وعده می دهی برایمان بیاور» (اعراف 77)؛ خداى تعالىٰ آتشى با صيحه ‏اى از آسمان نازل كرد تا همه را سوزانيد.» (تفسیر برهان)

چون بنا بر فرموده قرآن کریم اصل ناقه به صورت معجزه از دل کوه ظاهر شده، ديگر جا ندارد، كه در فروعات و جزئيات آن اشكال كرد.

تفسیر گوهر - تالیف دکتر رحمت الله قاضیان

نکات دیگر