تفسیر قرآن

ولي چون اشراف قوم ثمود ديدند آن شتر با خارق عاداتش باعث گرايش توده هاي مردم به آيين صالح مبني بر توحيد و نفي الوهيّت بت ها به ضررشان است، يكي را مأمور كشتن آن نمودند و او با وارد آوردن ضرباتي آن را از پاي درآورد.

چون شتر صالح را كه آيت خداوند بر ثموديان بود، توسّط آنان از پاي درآمد، به آنان فرمود: شما تنها سه روز در خانه هايتان فرصت برخورداري از زندگي خواهيد داشت ‌و بعد از آن عذاب الاهي فرا مي رسد؛ و اين وعده اي بي دروغ است.

اميرمؤمنان علی (ع) می فرمايد: «اِنَّما عَقَرَ ناقَةَ ثَمودَ رَجُلٌ واحِدٌ، فَعَمَّهُمُ اللهُ بِالعَذابِ لِما عَموهُ بِالرِّضا: ناقه ی ثمود را يك نفر از پای در آورد، امّا خداوند همه ی آن قوم سركش را مجازات كرد؛ چرا كه همه به آن راضی بودند. (نهج البلاغه، حکمت 201)

«قالَ رسولُ اللهِ (ص) مَن شَهِدَ اَمراً فَكَرِهَهُ كانَ كَمَن غابَ عَنهُ، وَ مَن‏ غابَ عن اَمرٍ فَرَضِيَهُ كانَ كَمَن شَهِدَه‏ُ: كسى كه شاهد كارى باشد امّا از آن متنفّر باشد همانند كسى است كه از آن غائب بوده و در آن شركت نداشته و كسى كه در امرى غائب بوده امّا به آن راضي بوده، همانند كسى است كه شريك بوده». (وسائل 11/ 409)

امام رضا (ع) ‏فرموده: لَو اَنَّ رَجُلاً قَتَلَ فِى المَشرِقِ فَرَضِىَ بِقَتلِهِ رَجُلٌ بِالمَغرِبِ لَكانَ الرّاضى عِندَاللهِ عَزَّ وَ جَلَّ شَريكُ القاتِلِ‏: هر گاه كسى در مشرق كشته شود و ديگرى در مغرب راضى به قتل او باشد، در پيشگاه خدا شريك قاتل است. (وسائل الشيعه 11/411)

امام على (ع) فرمود: اَلرّاضُ بِفِعلِ قَومٍ كَالدّاخِلِ مَعَهُم فِيهِ وَعَلىٰ كُلِّ داخِلٍ فى باطِلٍ اِثمانِ: اِثمُ العَمَلِ بِهِ وَاِثمُ الرِّضا بِهِ‏: هر كه به كار گروهى راضى باشد چون كسى است كه با آنها در آن كار بوده وکسی كه عملاً شركت كرده دو گناه دارد: گناه عمل وگناه رضايت». (وسائل 11/ 411)

چون خدا حضرت امير (ع) را بر اصحاب جمل پيروز کرد، يکی از اصحابش گفت: دوست داشتم برادرم با ما بود و می ديد که چگونه خدا تو را بر دشمنانت پيروز کرد. امام پرسيد: آيا فکر و دل برادرت با ما بود؟ گفت: آری. امام فرمود: پس او هم در اين جنگ با ما بود؛ بلکه در اين نیرد با ما شريکند آن هايي که حضور ندارند و در صلب پدران و رحم مادرانند، ولی با ما هم عقيده اند». (نهج البلاغه، خطبه 12)

تفسیر گوهر - تالیف دکتر رحمت الله قاضیان

نکات دیگر