سوره هود - آیه 62 - جزء 12
قَالُوا يَا صَالِحُ قَدْ كُنتَ فِينَا مَرْجُوًّا قَبْلَ هَٰذَا ۖ أَتَنْهَانَا أَن نَّعْبُدَ مَا يَعْبُدُ آبَاؤُنَا وَإِنَّنَا لَفِي شَكٍّ مِّمَّا تَدْعُونَا إِلَيْهِ مُرِيبٍ
معنای آیه
گفتند: «ای صالح، به راستی تو پیش از این، میان ما مایه امید بودی. آیا ما را از پرستش آنچه پدرانمان میپرستیدند باز میداری؟ و بیگمان، ما از آنچه تو ما را بدان میخوانی سخت دچار شکّیم.»
تفسیر قرآن
از آنجا كه پرستش بت ها براي ثموديان به صورت عادت و ملكه درآمده بود یا براى نفوذ در صالح و يا لااقل خنثىٰ كردن نفوذ سخنانش در توده مردم و یا دست برداشتن از هدفش به تعريفش پرداختند و به او گفتند: اي صالح! تو تا كنون مايه اميد ما بودي، به عقل و هوش تو ايمان داشتيم، آيا به راستي تو مي خواهي ما را از آنچه پدرانمان مي پرستيدند، نهي كني؟ حقيقت اين است، كه ما نسبت به اين آيين يكتاپرستي، كه ما را بدان مي خواني، سخت در تردیدیم.
تمجيد منحرفان بى غرض نيست و نباید ما را در دعوت به حقّ باز دارد.
مردم به راحتى از عقايد و باورهاى خراقی نياكان خويش دست برنمى دارند، انبيا خط شكنان عقايد خرافى هستند.
تفسیر گوهر - تالیف دکتر رحمت الله قاضیان
نکات دیگر