سوره هود - آیه 44 - جزء 12
وَقِيلَ يَا أَرْضُ ابْلَعِي مَاءَكِ وَيَا سَمَاءُ أَقْلِعِي وَغِيضَ الْمَاءُ وَقُضِيَ الْأَمْرُ وَاسْتَوَتْ عَلَى الْجُودِيِّ ۖ وَقِيلَ بُعْدًا لِّلْقَوْمِ الظَّالِمِينَ
معنای آیه
و گفته شد: «ای زمین، آب خود را فرو بر، و ای آسمان، [از باران] خودداری کن. و آب فرو کاست و فرمان گزارده شده و [کشتی] بر جودی قرار گرفت.» و گفته شد: «مرگ بر قوم ستمکار.»
تفسیر قرآن
چون طوفان شروع شد، کفّار که می پنداشتند این یک طوفان عادّى است به نقاط مرتفع و كوه ها پناه بردند، امّا آن طوفان عظیم سبب شد همه جا در زير آب رود و چون همه كفّار نابود شدند، فرمان داده شد: اي زمين، آبت را فرو بر و اي آسمان، از باريدن باز ايست. آب فرو نشست و كار پايان يافت و كشتي بر كوه جودي نشست و ندا آمد: مرگ بر ستمگران.
فاعل «قيل» خداست، که چون روشن است حذف شده است.
اختلاف است که «جُودي» مطلق كوه سخت است يا كوهى خاص.
گفته اند: اين آيه فصيح ترين آيات قرآن مجيد است. چنان كه وقتي عدّه اي از مخالفان اسلام خواستند سوره هايي نظير قرآن كريم بگويند؛ چون به اين آيه رسيدند، گفتند: هيچ كلامي شبيه آن نيست؛ پس از تصميم خود منصرف شدند. (مجمع)
تفسیر گوهر - تالیف دکتر رحمت الله قاضیان
نکات دیگر