تفسیر قرآن

و در اين آيه مي فرمايد: آن گاه بعد از نوح رسولاني به سوي قومشان فرستاديم‌ و آن ها هم براي هدايت قومشان به سوي توحيد و انجام دستورات الاهي دلايل روشني براي آن ها آوردند؛‌ ولي آن ها هم حاضر نشدند به چيزي كه تكذيب كرده بودند، ايمان آورند؛ بلكه در مقابل پيامبرانشان ايستادند و به تكذيبشان پرداختند؛ زيرا گناه و دشمني با حقّ، سبب می شود، كه ما اين چنين پرده غفلت بر دل های تجاوزگران قرار دهيم و در نتيجه به حقيقت ايمان نياورند.

«كَذالِكَ نَطْبَعُ عَلى‏ قُلُوبِ الْمُعْتَدِينَ» دليل بر جبر نيست؛ زيرا فرموده: «ما بر دل هاى تجاوزكاران مهر مى ‏نهيم تا چيزى را درك نكنند»؛ بنا بر اين تجاوزهاى آن ها به حريم احكام الاهى و حق تدريجاً بر دل هاى آن ها اثر مى‏ گذارد و قدرت تشخيص حق را از آنان مى‏ گيرد، تا آن که سركشی و گناه خوى آن ها مى‏ شود، چنان كه تسليم هيچ حقيقتى نشوند.

رسولان الاهى دعوت خود را در بين مردم منتشر مى‏ كردند و آنان را به سوى توحيد دعوت مى ‏نمودند و امّت ها دعوت آنان و دين توحيد را تكذيب مى ‏كردند (و براى اين كه از قيد منطق محكم و مستدل انبياء رهايى يابند از در بهانه ‏جويى) پيشنهاد معجزه مى‏ كردند. انبيا (ع) معجزه پيشنهادى آنان را ارائه مى‏ كردند و باز ايمان نمى‏ آوردند.

تفسیر گوهر - تالیف دکتر رحمت الله قاضیان

نکات دیگر