تفسیر قرآن

در اين آيه براي متذكّر شدن مشركان، به بيان بعضي از مواهب خدا به بندگانش پرداخته مي فرمايد: خدا كسي است، كه شب را برايتان مايه آرامش قرار داد و روز را روشني بخش؛ و اين ها خود براي كساني كه گوش شنوا دارند، نشانه هاي روشني بر يكتايي خالق و آفريدگار جهان مي باشند.

امروزه علم ثابت کرده، که تاريكی نه تنها سبب می شود، که انسان و حيوانات به طور اجبار دست از فعّاليّت بکشند، بلكه سبب می شود سلسله اعصاب و عضلات آدمی و جانداران در حالت استراحت و خواب و سكون فرو روند، و زهی نادانی كه بعضی شب را به هوسرانی می گذرانند و صبحگاهان نشاط انگيز را در خواب فرو می روند.

آمدن شب و روز با نظم خاصّشان در پی يکديگر نشانه توحيد ربوبی است؛ يعنی يک خالق دارند، که آن ها را با اين نظم و ترتيب هماهگ کرده است. روز را برای کسب روزی و علم و شب را برای آرامش؛ و آنان که اهل تفکّرند، اين تحليل قرآنی را پذيرفته و ادراک می کنند و در نتيحه تنها خالق را می پرستند نه مخلوق را.

گويند: پادشاهی گفت: «در دو عالم حُسن يوسف کس نديد» برای نيم شعر ديگرش ماند، شاعرش گفت: «حُسن آن دارد، که يوسف آفريد».

مولوی گوید:

ای دوست شکر بهتر يا آن که شکر سازد؟

خوبی قمر بهتر يا آن که قمر سازد؟

ای باغ تويي خوشتر يا گلشن گل در تو؟

يا آن که برآرد گل، صد نرگس تر سازد؟

ای عقل تو به باشی در دانش و بينش؟

يا آن که به هر لحظه صد عقل و نظر سازد؟

تفسیر گوهر - تالیف دکتر رحمت الله قاضیان

نکات دیگر