تفسیر قرآن

در اين آيه خداوند به پيامبرش مي‏ فرمايد: در پاسخ استعجال مشركين در آمدن عذاب، به آن ها بگو: «من مالك سود و زيان خودم هم نيستم، تا چه رسد به اين که بتوانم با نازل کردن عذاب به ديگران آسيبی رسانم يا زمان عذاب را تعيين کنم،‌ آمدن عذاب امری غيبی است، که تنها خدا از زمان آن آگاه است و کسی که خدا از آن آگاهش کند؛

ولي بدانيد، هر ملّتي اجل معيّني دارد، وقتي اجلش سر رسد، نه ساعتي از آن تأخير خواهند كرد و نه ساعتي پيشي خواهند گرفت». يعني عجله نكنيد، اجل شما هم خواهد رسيد و حتماً به مجازات هاي الاهي گرفتار خواهيد شد.

اين جمله اشاره به توحيد افعالى خداوند دارد، كه همه چيز به اذن خداست؛ اوست كه با حكمتش مؤمنان را پيروزى مى‏ دهد و با عدالتش منحرفان را مجازات مى‏ كند؛ ولی اين امر با اين كه ما با نيروهاي خداداد مالك قسمتى از سود و زيان خويشيم، منافات ندارد.

از اينجا معلوم مى ‏شود اين كه بعضى از اين آيه برای نفى جواز توسّل به اولياءالله استفاده كرده اند، درست نيست؛ زيرا اگر اولياءالله را مالك سود و زيان بالذّات بدانيم مسلّماً شرك است، امّا اگر اين مالكيّت آن ها را از ناحيه خدا بدانيم، عين ايمان و توحيد است.

تفسیر گوهر - تالیف دکتر رحمت الله قاضیان

نکات دیگر