تفسیر قرآن

در اين آيه مي‏ فرمايد: مشركان از روي علم و استدلال، وحي بودن قرآن كريم را انكار نمي كنند؛ بلكه از آن رو، آن را تكذيب مي كنند، كه از محتواي بلند آن آگاهي ندارند و نمي دانند اين كتاب آسماني حاوي چه مطالب حيات بخش در مورد عقايد و احكام و پند و اندرز و درس هاي عبرت انگيز از پيشينيان است. اقوام گذشته نيز بدون تحقيق در مورد محتواي اديانی، كه انبيا به آن ها ارائه مي دادند، به تكذيبشان مي پرداختند؛ پس بنگر با اين ظلمی که در مورد پيامبران و وحی الاهی نمودند، عاقبت كارشان به كجا كشيد و به چه سرنوشت شومی گرفتار شدند.» يعني اين مشركين زمان تو هم، به همان سرنوشت شوم آنان گرفتار خواهند شد.

اميرمؤمنان (ع) فرمود: «اَلنّاسُ اَعداءُ ماجَهِلوا: مردم دشمن آنچه هستند، که نمی دانند». (نهج البلاغه، حکمت 172)

امام صادق (ع) فرمود: خداوند با دو آيه از قرآن، دو درس مهم به اين امّت داده: نخست اين که جز آنچه مى ‏دانند نگويند و ديگر اين كه آنچه را نمى‏ دانند انكار نكنند، سپس دو آيه زير را تلاوت فرمود: «اَنْ لايَقُولُوا عَلَى اللهِ إِلَّا الْحَقَّ» و «بَلْ كَذَّبُوا بِما لَم يُحِيطُوا بِعِلْمِهِ» (مجمع)

و در تفسير قمی آمده: اين آيه در مورد رجعت است.

تفسیر گوهر - تالیف دکتر رحمت الله قاضیان

نکات دیگر