تفسیر قرآن

اگر گويند،‌ قرآن بافته خود محمّد است، بگو: اگر راست می گوييد سوره ای نظير آن بياوريد و جز خدا از هركس هم كه مي‏ توانيد، براي اين كار ياري طلبيد».

قرآن كريم نه فقط از نظر فصاحت و بلاغت؛ بلكه از نظر بيان اصول عقايد، احكام عبادي، قوانين مدني، سياسي، اقتصادي، قضايي، اخلاق پسنديده، آداب نيكو، حكمت، موعظه، ذكر قصص انبيا و ملّت هاي پيشين، پيشگويي هاي آينده و عدم تضاد در آن نيز جنبه ی اعجاز دارد؛ و هر چه هم زمان مي گذرد، اَسرار بيشتري از قرآن كريم كشف مي شود؛ و با توجّه به امّي بودن پيامبراكرم اسلام (ص) اعجاز آن بيشتر نمايان مي شود.

قرآن براى اثبات اعجاز خود، ساده ‏ترين راه را مطرح مى‏ كند كه دعوت از مردم براى آوردن سوره ‏اى مثل آن است.

ابوجهل گفته: محمّد هرگز بر بشری دروغ نبسته؛ چگونه برخدا دروغ می بندد؟ (المنار)

معجزه هر پيامبری متناسب با پيشرفت های علمی زمانش است، تا برتری او را همگان بفهمند. حضرت موسی (ع) با اژدها ساختن عصايش جادوگران چيره دست زمانش را سرافکنده کرد و به خضوع واداشت: «فَاُلقِیَ السّحَرةُ سُجَّداً، قالوا آمَنّا بِرَبِّ هارون وَ موسیٰ» (طه، 10). و در زمان عيسی (ع) که علوم پزشکی به اوج خود رسيده بود، آن حضرت در مجسّمه خاکی می دميد و به اذن خدا جاندار می شد، نابينايان مادرزاد و بيماران گرفتار پيسی را شفا داد و مرده ها را زنده کرد، تا همگان بفهمند ارتباطش با خدا به وی چنين توانی داده است: «اِنِّی اَخلُقُ مِنَ الطّينِ کَهَيئَةِ الطَّيرِ فَاَنفُخُ فيهِ فَيَکونُ طَيراً بِاِذنِ اللهِ و اُبرِئُ الاَکمَهَ وَالاَبرَصَ وَ اُحیِ المَوتیٰ بِاِذنِ اللهِ» (آل عمران 49)

و در زمان پيامبر اکرم اسلام (ص)، که زبان عربی به اوج فصاحت و بلاغت رسيده بود و اشعاری چون معلّقات سبع با محتوای سخيف به عنوان افتخار به ديوار کعبه آويخته می شد، قرآن کريم با ابداع سبکی، که نه نظم بود و نه شعر، چنان آسمان فصاحت و بلاغت را روشن ساخت، که متون فصيح و بليغی چون معلّقات سبع همچون ستاره ای بی نور محو شدند و آن ها را از ديوار کعبه فروود آوردند.

تفسیر گوهر - تالیف دکتر رحمت الله قاضیان

نکات دیگر