تفسیر قرآن

بعد از اشاره به معاد، مي ‏فرمايد: آنان كه نيكى ‏كنند نیکوئی برند، به اضافه فضلى از ناحيه ی خداى تعالىٰ، كه عقل بشر از درك آن عاجز است. تاريكي و ذلّت، چهره شان را نمي‏ پوشاند و اهل بهشت اند و جاودانه در آن خواهند بود.

احسان انجام دادن اعمال صالح است؛ خواه به صورت احسان به ديگران باشد يا کارهای خود را خوب انجام دادن.

«زياده» در اين آيه بسا اشاره به پاداش هاى ده برابر و گاهى هزاران برابری است، که بسته به اخلاص و ارزش عمل بر آن افزوده مى ‏شود.

امام باقر (ع) در تفسير اين آيه فرموده: «حسنىٰ» عبارت است از بهشت، و «زيادت» عبارت است از دنيا، چون خداى تعالى نعمت‏ هايى را هم كه در دنيا به نيكوكاران مى‏ دهد در آخرت به حساب مى‏ آورد، در نتيجه هم پاداش دنيوى به آنان مى‏ دهد و هم پاداش اخروى. (تفسير قمى)

امام (ع) فرمود: زيادت بخششى است از خداى عزّ و جلّ. (تفسیر برهان)

رسول خدا (ص) فرمود: زيادت نظر كردن به وجه الله است. (درّ منثور)

امام صادق (ع) فرمود:‌ هر چيز اندازه اي دارد، جز اشك كه قطره اي از آن آتش ها را خاموش سازد؛ كسي كه اشكي براي خدا بريزد، چهره اش خواري نبيند. (نورالثّقلين)

تفسیر گوهر - تالیف دکتر رحمت الله قاضیان

نکات دیگر