تفسیر قرآن

در اين آيه با اشاره به توحید فطری خداوند مي فرمايد: «هنگامي كه به انسان بلا و زياني مي‏ رسد و توانايي دفع آن را ندارد، دست نياز به سوي ما دراز مي كند و به پهلو خوابيده يا نشسته يا ايستاده ما را مي خواند و از ما خواستار رفع بلا و ناراحتيش مي شود؛

امّا همين كه بلا و ناراحتي را از او برطرف ساختيم، سر خويش مي گيرد و دنبال كارهاي خلافش مي رود مي رود و چنان ما را فراموش مي كند، كه گويي اصلاً ما را براي مصيبتي كه بدو رسيده بود، نخوانده است و ما نيز به او كمكي نكرده ايم. اين گونه براي اسرافكاران اعمالشان زينت داده شده است».

زينت دهنده خداوند است؛ زیرا خداوند آدمي را چنان آفريده، كه هرگاه عملي تكراركند، بدان خو مي كند؛‌ و چون به عمل بدي هم خو كرد، در نظرش خوب و مستحسن جلوه مي كند.

عنوان مسرفين به بدكاران هم از آن رو است، كه همه سرمايه هاي وجوديشان را به جاي اين كه براي رسيدن به كمالشان به كار برند، در راه بدبختي خود به كار مي برند.

ايمان به خداوند، در عمق روح انسان عجين شده و حوادث تلخ، عامل بيدارى اين وجدان و فطرت خداجوى اوست.

تفسیر گوهر - تالیف دکتر رحمت الله قاضیان

نکات دیگر