تفسیر قرآن

جايگاه اين هر دو گروه به خاطر اعتقادات واهی و اعمال ناشايستشان، آتش است.

اگر اعتقاد به معاد نباشد، باور به توحيد و نبوّت نيز متزلزل می گردد و اساس و انسجام دين و شريعت از هم می پاشد؛ چون بيشتر انسان ها بر اثر ترس از قيامت به انجام عمل صالح می باشد؛ چنان که محور اصلی دعوت انبيا بر حساب، کتاب، عذاب، پاداش و ديگر امور قيامت است.

نتيجه عدم ايمان به معاد دلبستگى به زندگى دنيا و اطمينان به آن است و ثمره آن هم آلودگى عملی به مفاسد و طبعاً پايانش جز آتش نيست.

غفلت از آيات الاهى نيز منشأ بيگانگى از خدا؛ و بيگانگى از خدا هم آلودگى به ظلم و فساد و گناه است و سرانجام آن هم چيزى جز آتش نمى‏ تواند باشد.

رسول خدا (ع) فرمود: «مَن اَحَبَّ لِقاءَ اللهِ، اَحَبَّ اللهُ لِقائَهَ»، هر كس ديدار خدا را دوست دارد، خدا نيز ملاقاتش را دوست دارد. (تفسير فرقان)

ملاقات پروردگار بي ترديد ملاقات حسّي نيست؛ بلكه از آنجا كه قيامت روز «تُبلَي السَّرائِر:‌ آشكارشدن رازها.» (طارق 9) است، انسان با تمام وجود شهود مي كند، كه غير از خدايي كه آفريدگار و پروردگار جهان است، هيچ كس و هيچ چيز كاره اي نيست.

تفسیر گوهر - تالیف دکتر رحمت الله قاضیان

نکات دیگر