سوره توبه - آیه 129 - جزء 11
فَإِن تَوَلَّوْا فَقُلْ حَسْبِيَ اللَّهُ لَا إِلَٰهَ إِلَّا هُوَ ۖ عَلَيْهِ تَوَكَّلْتُ ۖ وَهُوَ رَبُّ الْعَرْشِ الْعَظِيمِ
معنای آیه
پس اگر روی برتافتند، بگو: «خدا مرا بس است. هیچ معبودی جز او نیست. بر او توکل کردم، و او پروردگار عرش بزرگ است.»
تفسیر قرآن
در اين آيه آخر خداوند پيامبرش را دلداري مي دهد، كه از اين كه بعضي با ارشادات تو ايمان نياوردند و حتّیٰ بعضي از ايمان آوردگان با تو در جنگ ها شركت نكردند و از حقّ روي گردانند، ناراحت نباش، بلكه بگو: خدا براي من كافي است؛ زيرا او بر هر چيزي تواناست؛ همان خدايي كه جز او معبودي نيست؛ از اين رو، من تنها به او توكّل و تكيه مي كنم و كارهايم را به او واگذار مي كنم و او پروردگار عرش بزرگ است.
امام حسين (ع) در دعاى عرفه خطاب به خداوند عرض مى كند: «ماذا وَجَدَ مَن فَقَدَكَ وَ ماذا فَقَدَ مَن وَجَدَكَ: هر كه تو را ندارد، چه دارد؟ و هر كه تو را دارد، چه ندارد؟
تفسیر گوهر - تالیف دکتر رحمت الله قاضیان
نکات دیگر