تفسیر قرآن

و امّا آن ها كه در دل هاشان بيماري تعصّب، جُمود، لجاجت، عناد و حسد است، نزول هر سوره اي به جاي اين كه بر ايمان شان بيفزايد، پليدي تازه ‏اي بر پليديشان مي ‏افزايد؛ چون در مقابل هر حقيقتي كه برايشان آشكار مي شود، عصيان و لجاجت تازه اي نشان مي دهند؛‌ و تراكم عصيان و لجاجت در وجودشان هم سبب مي شود، كه سرانجام در حال كفر و بي‏ ايماني می مبرند.

يعنی تنها وجود تعليمات حيات بخش قرآن براى سعادت يك فرد، يا يك گروه كافى نيست، بلكه افراد و گروه ها هم بايد آمادگى پذيرش آن را داشته باشند؛ چنان که دانه های حيات بخش باران سیب می شود، که در باغ سبزه رويد و در شوره ‏زار خس.

آن ها هم كه با ايمان و عشق به قرآن مى‏ نگرند، با آموزش هر آيه‏ اى، بر ايمانشان می افزايد و درس تازه ای از انسانيّت فرا می گيرند. ولى آنان كه از روی لجاجت و كبر و نفاق به اين آيات مى ‏نگرند نه تنها از آن ها بهره ای نمى ‏برند، بلكه بر شدّت كفر و عنادشان مى ‏افزايد.

امام باقر در تفسير: «وَ أَمَّا الَّذِينَ فِي قُلُوبِهِمْ مَرَضٌ فَزادَتْهُمْ رِجْساً إِلَى رِجْسِهِمْ» فرمود: يعنى شكى بر شكشان مى ‏افزايد». (تفسیر عیاشی)

تفسیر گوهر - تالیف دکتر رحمت الله قاضیان

نکات دیگر