سوره توبه - آیه 113 - جزء 11
مَا كَانَ لِلنَّبِيِّ وَالَّذِينَ آمَنُوا أَن يَسْتَغْفِرُوا لِلْمُشْرِكِينَ وَلَوْ كَانُوا أُولِي قُرْبَىٰ مِن بَعْدِ مَا تَبَيَّنَ لَهُمْ أَنَّهُمْ أَصْحَابُ الْجَحِيمِ
معنای آیه
بر پیامبر و کسانی که ایمان آوردهاند سزاوار نیست که برای مشرکان -پس از آنکه برایشان آشکار گردید که آنان اهل دوزخند- طلب آمرزش کنند، هر چند خویشاوندِ [آنان] باشند.
تفسیر قرآن
اين آيه مي فرمايد: نه پيامبر حقّ دارد و نه مؤمنان، كه براي مشركان پس از آن كه به آن ها ثابت شد، كه اهل دوزخ اند، طلب آمرزش كنند؛ هر چند مشركان خويشاوندان شان باشند.
گروهي از مسلمانان به پيامبر (ص) گفتند: آيا براي پدران ما كه در جاهليّت از دنيا رفتند، طلب آمرزش نمي كني؟ اين آيه و آيه بعد نازل شد و دستور داد: كسي نبايد براي مشركان استغفار نمايد. (مجمع)
هرگاه بنده اي ازكرده اش پشيمان شده و از پروردگارش طلب بخشش کرد، جا دارد، كه ديگران هم براي او آمرزش بخواهند؛ امّا كسی كه تكبّر مي كند از خدا آمرزش طلبد، آمرزش ديگران براي او معني ندارد.
تفسیر گوهر - تالیف دکتر رحمت الله قاضیان
نکات دیگر