تفسیر قرآن

گروهی از مسلمانان که از رفتن به تبوک کوتاهی کردند، برای جبران خطايشان اموالی را نزد پيامبر آوردند؛ ولی آن حضرت نپذيرفت و فرمود: در اين مورد منتظر دستور خدای سبحان هستم و در اين آيه‌ خداوند به پيامبر (ص) فرمان داد: از اموالشان صدقه يعني زكات بگير، تا آن ها را از رذائل اخلاقي پاك سازي و سجاياي اخلاقي آن ها را چون نوع دوستي و سخاوت رشد دهي و با گرفتن زكات، جامعه از مفاسد فقر پاك شود.

بعد به پيامبر اسلام (ص) مي فرمايد: وقتي كه از آن ها زكات مي گيري برايشان دعا كن؛ زيرا دعاي تو مايه ی آرامش آن هاست و خداوند شنوا و داناست؛ از اين رو، به كساني كه به قصد رضا و اجراي حكم خدا زكات پرداخته اند پاداش نيكو مي دهد.

بعضى از متعصّبان اهل سنّت صلوات بر آل پيامبر را مستقلاً جائز نمى‏ دانند، يعنى کسی مثلاً نبايد بگويد: «اَللّهُمِّ صَلِّ عَلىٰ عَلِىٍّ اَميرِالمُؤمِنينَ» يا «اللّهُمَّ صَلِّ عَلىٰ فاطِمَةَ الزَّهراءِ»؛ در حالى كه ممنوع بودن اين گونه دعاها دليل مى ‏خواهد نه جواز. به علاوه چنان كه در اين آيه صريحاً اجازه مى ‏دهد، كه در باره افراد عادّى چنين دعائى شود، چه رسد براى اهل بيت پيامبر (ص) ولى چه مى‏ توان كرد، كه تعصّب و خلفای غاصب و ستمگر و جنایتکار و فاسقی چون بنی امیّه و بنی عبّاس را اولواالامر دانستن گاهى جلو فهم آيات قرآن کریم را نيز مى ‏گيرد.

دستور گرفتن زكات به پيامبر (ص) نشان مي دهد، که حاکم اسلامي مي‏ تواند از مردم زكات بگيرد، نه اين كه مردم اگر خواستند زكات بدهند و اگر خواستند نپردازند.

تفسیر گوهر - تالیف دکتر رحمت الله قاضیان

نکات دیگر