سوره توبه - آیه 92 - جزء 10
وَلَا عَلَى الَّذِينَ إِذَا مَا أَتَوْكَ لِتَحْمِلَهُمْ قُلْتَ لَا أَجِدُ مَا أَحْمِلُكُمْ عَلَيْهِ تَوَلَّوا وَّأَعْيُنُهُمْ تَفِيضُ مِنَ الدَّمْعِ حَزَنًا أَلَّا يَجِدُوا مَا يُنفِقُونَ
معنای آیه
و [نیز] گناهی نیست بر کسانی که چون پیش تو آمدند تا سوارشان کنی [و] گفتی: «چیزی پیدا نمیکنم تا بر آن سوارتان کنم»، برگشتند، و در اثر اندوه، از چشمانشان اشک فرو میریخت که [چرا] چیزی نمییابند تا [در راه جهاد] خرج کنند.
تفسیر قرآن
و همچنين سرزنشی نيست بر كساني كه نزد تو آمدند، كه آن ها را سوار و اعزام كني، گفتي: چيزي ندارم، كه بر آن سوارتان كنم و آن ها برگشتند، در حالي كه از غم اين كه چيزي ندارند، که براي جهاد خرج كنند از چشمانشان اشك مي ريخت.»
گفته اند: اين آيه در مورد هفت نفر از فقراي انصار نازل شد، كه از پيامبر (ص) خواستند وسيله اي در اختيارشان گذارد، تا با آن در جهاد شركت كنند؛ امّا چون پيامبر (ص) وسيله اي براي آن ها نداشت، با چشم هاي اشكبار از خدمت پيامبر (ص) بيرون رفتند و به نام بكّائون معروف شدند. (مجمع)
تفسیر گوهر - تالیف دکتر رحمت الله قاضیان
نکات دیگر