سوره توبه - آیه 54 - جزء 10
وَمَا مَنَعَهُمْ أَن تُقْبَلَ مِنْهُمْ نَفَقَاتُهُمْ إِلَّا أَنَّهُمْ كَفَرُوا بِاللَّهِ وَبِرَسُولِهِ وَلَا يَأْتُونَ الصَّلَاةَ إِلَّا وَهُمْ كُسَالَىٰ وَلَا يُنفِقُونَ إِلَّا وَهُمْ كَارِهُونَ
معنای آیه
و هیچ چیز مانع پذیرفته شدن انفاقهای آنان نشد جز اینکه به خدا و پیامبرش کفر ورزیدند، و جز با [حال] کسالت نماز به جا نمیآورند، و جز با کراهت انفاق نمیکنند.
تفسیر قرآن
و در اين آيه خداوند مي فرمايد: آنچه مانع قبول انفاق هاي آن ها مي شود، اين است كه به خدا و پيامبرش ايمان ندارند و دليل كفر و نفاق آن ها هم اين است كه جز از روي كسالت نماز نمی گزارند و جز از روي كراهت و ناچاري انفاق نمي كنند.
امام صادق فرمود: هيچ عملى با داشتن ايمان ضرر نمى رساند و هيچ عملى هم با كفر سودى نمى بخشد. آن گاه فرمود: مگر نمى بينى كه خداى تبارك و تعالىٰ فرموده: «وَ ما مَنَعَهُمْ أَنْ تُقْبَلَ مِنْهُمْ نَفَقاتُهُمْ إِلَّا أَنَّهُمْ كَفَرُوا بِاللَّهِ وَ بِرَسُولِهِ.» (تفاسیر عیاشی و قمی)
يعنى با داشتن ايمان هيچ گناهى سبب خلود انسان در آتش نمى شود، و با بودن در کفر، هيچ عمل نيكى آدمى را فائده نمى بخشد.
مردي به پيامبر اکرم (ص) عرض كرد: مي ترسم منافق باشم، حضرت به او فرمود: اگر تنها باشي نماز مي خواني؟ عرض كرد: آري، فرمود: برو، كه منافق نيستي. (ابوالفتوح)
تفسیر گوهر - تالیف دکتر رحمت الله قاضیان
نکات دیگر