سوره توبه - آیه 37 - جزء 10
إِنَّمَا النَّسِيءُ زِيَادَةٌ فِي الْكُفْرِ ۖ يُضَلُّ بِهِ الَّذِينَ كَفَرُوا يُحِلُّونَهُ عَامًا وَيُحَرِّمُونَهُ عَامًا لِّيُوَاطِئُوا عِدَّةَ مَا حَرَّمَ اللَّهُ فَيُحِلُّوا مَا حَرَّمَ اللَّهُ ۚ زُيِّنَ لَهُمْ سُوءُ أَعْمَالِهِمْ ۗ وَاللَّهُ لَا يَهْدِي الْقَوْمَ الْكَافِرِينَ
معنای آیه
جز این نیست که جابجا کردن [ماههای حرام]، فزونی در کفر است که کافران به وسیله آن گمراه میشوند؛ آن را یکسال حلال میشمارند، و یکسال [دیگر]، آن را حرام میدانند، تا با شماره ماههایی که خدا حرام کرده است موافق سازند، و در نتیجه آنچه را خدا حرام کرده [بر خود] حلال گردانند. زشتی اعمالشان برایشان آراسته شده است، و خدا گروه کافران را هدایت نمیکند.
تفسیر قرآن
هر چند مشركين به خاطر نيازهاي زندگي و تجارت و انجام حجّ، جنگيدن در چهار ماه از سال را حرام كرده بودند؛ ولي هرگاه در ماه هاي حرام هم موقع را براي جنگ با دشمن مناسب مي دانستند، اين كار را مي کردند؛ و مي گفتند: به جاي آن يكي از ماه هاي حلال را حرام مي شمريم و در آن جنگ نمي كنيم و آن ماهي را كه حرمتش بر مي داشتند «نسئ» مي ناميدند.
قرآن کریم می فرماید: قائل شدن به «نسئ» يعني جا به جا كردن ماه هاي حرام جز زيادت در كفر نيست، كه كافران با آن گمراه مي شوند. آن را سالي حلال مي شمارند و سالي حرام، تا با عدّه ی ماه هايي كه خدا حرام كرده است برابر كنند؛ در نتيجه ماهي را كه خدا حرام كرده، حلال مي كنند؛ زشتي اعمالشان برايشان زينت يافته؛ و خداوند كفّاري را كه شايستگي هدايت ندارند، به حال خود رها مي كند و هدايتشان نمي نمايد.
تفسیر گوهر - تالیف دکتر رحمت الله قاضیان
نکات دیگر