تفسیر قرآن

در اين آيه به شرك عملى نصارا اشاره کرده مى ‏فرمايد. نصارا احبار و راهبانشان و نیز مسيح پسر مريم را به جای خدا ربّ قرار دادند؛ حال آن که جز به پرستش خدای یگانه مأمور نبودند. جز او خدایی نیست و او از آنچه با وی شریک گیرند منزّه است.

«احبار»، جمع «حِبر»، به معناى دانشمند و «رهبان»، جمع «راهب»، به معناى تاركِ دنيا و دِيرنشين است.

انسان‏ پرستى به هر شكل، شرك است. هيچ شخصيّتى نبايد بت شود.

نصارا حضرت عيسیٰ را به جای خدا ربّ گرفتند، که همان باور به الوهيّت اوست و اضافه عيسیٰ به مريم (مسيح بن مريم) اشاره به بطلان اين باور است؛ زيرا فرزند زنی چگونه الوهيّت و پرستش دارد؟

امام صادق (ع) فرمود: به خدا سوگند، احبار و رهبان، يهود‌ و نصارا را به پرستش خود نمي خواندند و به فرض هم مي خواندند، از آن ها نمي پذيرفتند؛ ولي آن ها بعضي از محرّمات را برايشان حلال و بعضي از حلال ها را بر آنان حرام كردند‌ و ايشان هم پذيرفتند؛‌ پس يهود و نصارا بدون توجّه، احبار و رهبان خود را پرستيدند. (عياشي)

اصولاً اطاعت بی قيد و شرط مساوی است با پرستش و يک نوع شرک عملی. هر چند متأسّفانه بعد از رحلت پيامبر اسلام (ص) خلفا برخلاف قوانين اسلام، قوانينی وضع کردند و مسلمانان هم بدون چون و چرا از بدعت گذاران تبعيّت کردند و حتّیٰ با قبول و عمل به آن ها خود را اهل سنّت (سنّت خلفا) خواندند و شیعیان را که این بدعت ها را قبول ندارند «رافضی» خواندند.

تفسیر گوهر - تالیف دکتر رحمت الله قاضیان

نکات دیگر