تفسیر قرآن

اين الغاى يك جانبه پيمان هاى مشركان مخصوص كسانى بود كه نشانه ‏هايى پيمان شكنى از آن ها ظاهر شده بود؛ لذا در اين آيه مي افزايد: امّا آن دسته از مشركين، كه با آن ها پيمان بسته ‏ايد و برخلاف پيمان خود عمل نكرده و كسي را عليه شما ياري نكرده اند،‌ با آنان تا پايان مدّت به پيمانتان وفادار باشيد، كه خدا پرهيزكاران و وفاكنندگان به پيمان را دوست مي‏دارد.

از سنّت هاي زيارتي مشركين يكي اين بود، كه بعد از طواف مي بايست آن لباس را صدقه دهند؛ ولي بعضي براي اين كه لباشان را از دست ندهند، از ديگران لباس عاريه يا كرايه مي كردند؛ و اگر كسي به لباس عاريه يا كرايه دست نمي يافت و خودش هم تنها يك دست لباس داشت،‌ برهنه طواف مي كرد. وقتي زني رعنا و زيبا چون لباسي عاريه يا كرايه نيافت و خودش هم تنها يك دست لباس داشت، ناچار لخت به طواف پرداخت، مردم ريختند به تماشايش؛ و او هم با يك دست در جلو و يك دست در عقب طوافش را به آخر رساند؛ در حالي كه مي گفت:‌ «اَليومُ يَبدوا بَعضُهُ اَو كُلُّهُ، فَما بَدا مِنهُ فَلااُحِلُّهُ: امروز قسمتي يا تمام عورتم هويدا شد، پس آنچه را هويدا گشت بر كسي حلال نمي كنم.» بعد از طوافش چون عدّه اي به خواستگاريش رفتند، گفت: من شوهر دارم. (قمي)

تفسیر گوهر - تالیف دکتر رحمت الله قاضیان

نکات دیگر