تفسیر قرآن

اين آيه مي فرمايد: وضع حال و عادت بت پرستان مشرك مكّه در مورد سلب نعمت ها و گرفتاري آن ها به كيفرهاي سخت، مثل فرعونيان و اقوام پيش از آن هاست. آن ها نيز آيات پروردگارشان را، كه به منظور هدايت و سعادت آنان نازل شده بود، تكذيب كردند، ما هم به کيفر گناهانشان هلاكشان كرديم و فرعونيان را در ميان امواج غرق ساختيم؛ و اين اقوام همه ستمگر بودند.

امام صادق (ع) فرموده: «ما أنعَمَ اللهُ عَلىٰ عَبدٍ بِنِعمَةٍ فَسَلَبَها إِيّاهُ حَتّىٰ يَذنِبُ ذَنباً يَستَحِقُّ بِذالِكَ السَّلب: خدا هيچ نعمتى كه به بنده‏ اى بخشيده از او نمى گيرد مگر اين كه گناهى كند، كه به خاطر آن مستحق سلب آن نعمت شود». (نورالثّقلين)

و امام صادق (ع) فرمود: خداوند پيامبرى را مأمور كرد كه به قوم خود بگويد: «هيچ مردمی كه در پرتو اطاعت من در آسايش بوده ‏اند از آنچه موجب رضايت من است تغيير حالت نداده ‏اند، مگر اين كه من هم آن ها را از آنچه دوست مى ‏دارند به آنچه ناخوش دارند تغيير حال داده ‏ام، و هر گروه و خانواده‏ اى كه به خاطر معصيت گرفتار ناراحتى بوده‏ اند، سپس از آنچه موجب عدم رضايت من است تغيير موضع داده ‏اند من هم آن ها را به آنچه دوست دارند رسانده و تغيير موضع داده ‏ام. (نورالثّقلين)

تفسیر گوهر - تالیف دکتر رحمت الله قاضیان

نکات دیگر