تفسیر قرآن

«و نعمت هاي پروردگارت را بازگو كن». بازگو كردن نعمت، گاه با زبان است و گاه با عمل يعني انفاق كردن از نعمت در راه خدا.

امام صادق (ع) در تفسير اين آيه فرموده: آنچه را خدا به تو روزي عطا فرموده و نيكي به تو كرده و هدايت نموده، همه را بازگو كن. (مجمع)

اميرمؤمنان على (ع) فرمود: «اِنَّ اللهَ جَميلٌ يُحِبُّ الجَمالَ وَ يُحِبُّ اَن يَرىٰ اَثَر النِّعمَةِ عَلىٰ عَبدِهِ: خدا زيباست و زيبايى را دوست دارد! و دوست دارد آثار نعمت را بر بنده خود ببيند» (كافى جلد 6 صفحه 438)

پيامبر اکرم (ص) فرموده: «اَلتَّحَدُّث بِنِعمَةِ اللهِ شُكرٌ وَ تَركُهُ كُفرٌ: بيان نعمت هاي خدا شكر است و تركش كفر. (وسائل 8/40)

امام صادق ع در معنى «امَّا بِنِعْمَةِ رَبِّكَ فَحَدِّثْ» فرمود: حدث بما اعطاك الله و فضلك و رزقك و احسن اليك و هداك: آنچه را خدا به تو بخشيده و برترى داده و روزى عطا فرموده و نيكى به تو كرده و هدايت نموده همه را بازگو كن» (مجمع)

موسى بن عمران از خداى خود پرسيد: من به چه دليل به اين مقام رسيدم؟ خطاب آمد: آيا به خاطر دارى آن روز كه بچه گوسفندى از ميان گله تو فرار كرد، به دنبال آن رفتى و آن را بر دوش گرفتى و به گله گوسفندان باز گرداندى؟ به اين دليل من تو را سرپرست خلق ‏كردم.

تفسیر گوهر - تالیف دکتر رحمت الله قاضیان

نکات دیگر