تفسیر قرآن

بعضي بر اثر تعصّب و لجاجت از خدا درخواست مي كردند،‌ كه خدايا، اگر اين آيين و اين قرآن حق و از جانب توست، باراني از سنگ از آسمان بر سر ما فرود آور، يا ما را به عذاب دردناك ديگري گرفتار كن.

پس از آن كه پيامبر (ص) علي (ع) را در غدير خم به جانشيني خودش منصوب داشت و فرمود: «مَن كُنتُ مَولاهُ، فَعَلِيٌّ مَولاهُ»، نعمان بن حارث فهري كه از منافقان بود، نزد پيامبر (ص) رفت و گفت: به ما گفتي به توحيد و نفي بت ها و رسالت تو شهادت دهيم، كه داديم، به ما دستور جهاد و حجّ و روزه و نماز و زكات دادي، همه را پذيرفتيم؛ اكنون اين پسر عمويت علي را خليفه خودت كردي و گفتي: «مَن كُنتُ مَولاهُ، فَعَليٌّ مَولاهُ»، آيا اين سخن از توست يا دستوري از طرف بالاست؟

پيامبر (ص) فرمود: به خدايي كه جز او خدايي نيست، از ناحيه خداست. نعمان برگشت در حالي كه اين آيه را كه قبلاً نازل شده بود مي خواند: «اَللّهُمَّ اِن كانَ هذا حَقٌّ، فَاَمطِر عَلينا حِجارَةً مِنَ السَّماءِ:‌ خدايا، اگر اين سخن حقّ و از ناحيه ی توست، باراني از سنگ از آسمان بر ما بفرست». چيزي نگذشت كه سنگي بر او سقوط كرد و كشته شد. (الغدير 1/239 به نقل از 30 نفر از علماي اهل سنّت)

اين كه كسي بگويد: خدايا، اگر اين مطلب حقّ است مرا بكش، اين ايمان نيست، بلكه ايمان آن است كه انسان در مقابل چيزي كه راست است تسليم باشد. چنان كه شيطان خدا را قبول داشت، ولي در مقابل او هم جبهه گرفت و تسليم فرمانش نشد، چون از كافران بود.

تفسیر گوهر - تالیف دکتر رحمت الله قاضیان

نکات دیگر