سوره انفال

سوره انفال - آیه 11 - جزء 9


إِذْ يُغَشِّيكُمُ النُّعَاسَ أَمَنَةً مِّنْهُ وَيُنَزِّلُ عَلَيْكُم مِّنَ السَّمَاءِ مَاءً لِّيُطَهِّرَكُم بِهِ وَيُذْهِبَ عَنكُمْ رِجْزَ الشَّيْطَانِ وَلِيَرْبِطَ عَلَىٰ قُلُوبِكُمْ وَيُثَبِّتَ بِهِ الْأَقْدَامَ



پخش قاری سوره شماره آیه
محمد صدیق منشاوی سوره انفال 11
عبدالباسط محمد عبدالصمد سوره انفال 11
محمود خلیل الحصری سوره انفال 11
پخش قاری شماره صفحه ردیف
مصطفی اسماعیل 178 1
محمد صدیق منشاوی 178 2

معنای آیه

[به یاد آورید] هنگامی را که [خدا] خواب سبک آرامش‌بخشی که از جانب او بود بر شما مسلط ساخت، و از آسمان بارانی بر شما فرو ریزانید تا شما را با آن پاک گرداند، و وسوسه شیطان را از شما بزداید و دلهایتان را محکم سازد و گامهایتان را بدان استوار دارد.


تفسیر قرآن


به ياد آريد، آن گاه که خدا شما را در خواب سبکی فرو برد، که آرامشی بود از سوی او و از آسمان آبی بر شما فرو باريد، تا بدان پاکيزه تان کند و پليدی شيطان را از شما بزدايد و دل هاتان را قوی و گام هاتان را بدان استوار دارد.

چون در جنگ بدر ابتدا مشركين به آن ناحيه رسيده بودند، هم چاه هاي آب را در اختيار گرفته بودند و هم جاهاي سفت و مناسب براي جنگيدن. وقتي هم مسلمانان به خواب رفتند،‌ عدّه ي زيادي از آن ها جُنُب شدند، شيطان در اين موقع بر دل هاشان وسوسه كرد، كه دشمن آب را گرفته، تشنه مي مانيد، با جنابت هم بايد نماز بخوانيد، به هنگام جنگ هم پاهاتان در شن فرو مي رود و مانع رزمتان مي شود؛ خدا باراني بر آن ها نازل فرمود، كه هم كساني كه جنب شده بودند با آب خود را از پليدي پاك كردند و هم داراي آب كافي براي خودشان و اسب ها و شترانشان شدند. ضمناً نزول باران سبب شد محلّ رزمندگان اسلام كه شنزار بود، سفت شد و برعكس، محلّ قريش گِل شد و نبرد برايشان مشكل گرديد.

امام باقر (ع) فرموده: مراد از «سَماء» در باطن آيه پيامبر است و مراد از «ماء» علي بن ابي طالب و مقصود از «لِيُطَهِّرَكُم بِهِ» اين است كه خداي تعاليٰ به وسيله ی علي بن ابي طالب پاك مي گرداند دل كسي را كه به جان و دل قبول ولايت آن حضرت كرده باشد و معني بقيّه ی آيه اين است كه خداي تعاليٰ وسوسه ی شيطان را از دوستان مرتضيٰ علي (ع) دور مي دارد و دل هاشان را به آن حضرت قوي مي گرداند و قدم هاي آن ها را در شاهراه ولايت آن حضرت ثابت مي دارد. (تفسير عياشي)

به دستور پيامبر اکرم (ص)تمام كشته‏ های كفّار را درون چاهى ريختند، آن گاه حضرت بر سر چاه آمده و بزرگان آن ها را صدا زده و فرمود: آيا وعده ‏ى پروردگارتان را حقّ يافتيد؟! شما بد مردمانى بوديد، زيرا پيامبرتان را تكذيب كرديد و مرا از خانه و كاشانه ‏ام بيرون نموديد و با من به جنگ پرداختيد؛ امّا ديگران مرا تصديق كرده و در ميان خود جاى دادند و به يارى ‏ام پرداختند!

اصحاب گفتند: مگر آنان مى ‏شنوند؟ حضرت فرمود: شما شنواتر از آنان نيستيد، ولى آنان نمى ‏توانند جواب بدهند. آن گاه رو به جسد ابوجهل كرد و فرمود: اين از فرعون گستاخ‏تر بود؛ زيرا فرعون هنگامى كه عذاب آمد و هلاكت را قطعى ديد، موحّد شد، امّا او تا آخرين لحظات دست از بت‏ها برنداشت. (تفاسير الميزان و نمونه)

تفسیر گوهر - تالیف دکتر رحمت الله قاضیان




نکات دیگر