تفسیر قرآن

بعد از اشاره به تقوا، در مورد اوصاف كريمه متّقین مي فرمايد: مؤمنان کسانی اند، که چون یاد خدا به میان آید، دل هاشان به خاطر احساس مسئوليّت در پيشگاهش ترسان شود و چون آيات خدا بر آن ها بخوانند، ايمانشان چون نهال سالمی که باران بهاری بر آن ببارد، قوی تر گردد و بر پروردگارشان توکّل دارند.

كسانى كه از خدا خشيت دارند با خواندن و شنيدن قرآن با ياد قهر و عقاب الاهى دلشان مى ‏لرزد و با ياد لطف و مهر الاهى دلشان آرام گيرد.

مؤمنان از ترس احتمال عدم انجام وظايف خوف دارند.

توكّل بر خدا عدم وابستگي به اين و آن و متّكي بودن به سرمايه هايي مادّي و معنوي اي است كه خدا به انسان عنايت فرموده است. طبعاً استفاده از جماد و نبات و حيوان و انسان هاي ديگر،‌ عين توكّل بر خداست؛ زيرا اين ها را هم خدا آفريده و هم اين خواص را او به اين ها عطا فرموده است.

مؤمن با وعيد های الاهی قلبش هراسناک می گردد و با ياد وعده های الاهی قلبش مطمئن و آرام می شود؛ از این رو مؤمن ميان خوف و رجاست.

خوف با طمأنينه منافات ندارد؛ چون اطمينان در برابر اضطراب است؛ همان گونه که خوف نيز در برابر امن است؛ پس مؤمن هم مطمئن است و هم خوف از بخشيده نشدن گناهان گذشته و انجام گناه در آينده دارد.

تفسیر گوهر - تالیف دکتر رحمت الله قاضیان

نکات دیگر