معنای آیه
«هر که را خدا گمراه کند، هرگز هدايت گری نمی يابد و آنان را در طغيان و سركشي واگذاشته، تا حيران و سرگردان بمانند.
پس از آن که خداوند حجّتش را بر کسی تمام کرد و او به حقايق روشني همچون نبوّت پيامبر اسلام (ص) و قرآن كريم ايمان نياورد، او را به حال خود وا می گذارد يعنی لطف حاصّش را از وی می گيرد؛ زیرا خدا انسان را طوري آفريده كه با نيّت و اعمال درست، قلبش چون آينه صاف شود و به حقايق ايمان آورد؛ و با اعمال نادرست، صفحه دلش چنان تيره گردد، كه به روشن ترين حقايق هم ايمان نياورد.
تفسیر گوهر - تالیف دکتر رحمت الله قاضیان
نکات دیگر