سوره اعراف - آیه 100 - جزء 9
أَوَلَمْ يَهْدِ لِلَّذِينَ يَرِثُونَ الْأَرْضَ مِن بَعْدِ أَهْلِهَا أَن لَّوْ نَشَاءُ أَصَبْنَاهُم بِذُنُوبِهِمْ ۚ وَنَطْبَعُ عَلَىٰ قُلُوبِهِمْ فَهُمْ لَا يَسْمَعُونَ
معنای آیه
مگر برای کسانی که زمین را پس از ساکنان [پیشین] آن به ارث میبرند، باز ننموده است که اگر میخواستیم آنان را به [کیفر] گناهانشان میرساندیم و بر دلهایشان مُهر مینهادیم تا دیگر نشنوند.
تفسیر قرآن
پس از بيان فرجام شوم تکذيب کنندگان پيامبران و آيات الاهی، براي عبرت گرفتن از پيشينيان مي فرمايد: آيا آنان که زمين را بعد از هلاکت اهل آن به ارث برده اند، بدين نکته پی نبرده اند، که اگر بخواهيم آن ها را به سبب گناهانشان عذاب می کنيم و بر دل هاشان مُهر می نهيم تا چيزی نشنوند؟ و در آخر هم هلاكشان می سازيم.» بنابراين، اگر بخواهيم خود آنان را نيز مانند نياكانشان عذاب می كنيم.
امام صادق (ع) فرمود: قلب مؤمن مانند صفحه اى سفيد است و با هر گناه، نقطه اى سياه در آن پديدار مى شود، كه اگر توبه كند، آن سياهى پاك مى گردد؛ امّا اگر بر گناهش ادامه دهد، آن نقطه زياد مى شود تا جايى كه تمام قلبش را فرا مى گيرد و مانع رسيدن او به خير شده و ديگر راهى به سعادت ندارد، چنان كه خداوند فرموده: «بَلْ رانَ عَلىٰ قُلُوبِهِمْ ماکانوا يَکسِبونَ» (مطفّفين 14) گناه و كار زشت، ملكه و خو و طبيعت آنان مى شود. (تفسير اثنى ٰعشرى)
تفسیر گوهر - تالیف دکتر رحمت الله قاضیان
نکات دیگر