تفسیر قرآن

آن گاه به قيام «صالح» پيامبر بزرگ خدا براي هدايت قوم «ثمود» اشاره مي كند‌. قوم ثمود در يك منطقه ی كوهستانی ميان حجاز و شام زندگی می كردند. آنان تابستان ها در دشت های وسيع و حاصلخيزی که برای کشاورزی و دام پروری مساعد بود در قصرها به سر می بردند و زمستان ها برای در امان ماندن از سيل، طوفان، برف و باران، در مناطق کوهستانی در خانه هايی که در در دل کوه و با تراشيدن سنگ ها ساخته بودند زندگی می کردند؛ يعنی ييلاق و قشلاق می کردند.

معجزه صالح (ع) ماده شتری قرمز، پركرك، حامله و بزرگ بود، که با درخواست قومش به اذن خدا از دل کوه بيرون آمد و صالح او را آيه خدا ناميد. (نورالثقلين)

خداوند می فرمايد: «و به سوي قوم ثمود، صالح برادرشان را فرستاديم، که به قومش گفت: خدا را بپرستيد، كه معبودي جز او نداريد. اينك از جانب پرورگارتان حجّتي آشكار برايتان آمده. اين ماده شتر معجزه اي از جانب خدا براي شماست، پس او را رها كنيد، تا در زمين خدا به چرا بپردازد و به او آزاري نرسانيد، كه به عذابي دردناك گرفتار خواهيد شد.

معجزه با كارهاى خارق‏ العاده بشرى تفاوت‏هاى زيادى دارد، از جمله:

الف: كارهاى خارق ‏العاده نياز به تمرين، تلقين و تحصيل دارد؛ امّا معجزه، نياز به این ها ندارد؛ بلکه با قدرت خدا انجام می گيرد.

ب: معجزه از اشخاص خوش سابقه و معصوم صادر مى ‏شود، ولى كارهاى خارق ‏العاده ی ديگر، از افراد نااهل نيز ممكن است صادر شود.

ج: هدف از معجزه، اتمام حجّت و ارشاد و هدايت مردم است؛ ولى هدف ديگران خودنمايى، شهرت، كسب مال و ايجاد سرگرمى است.

د: كار پيامبران در معجزه، لزوماً همراه با تحدّى و مبارزطلبى است، امّا در كار نوابغ و مخترعان و مرتاضان اين نشانه‏ ها لزومى ندارد.

تفسیر گوهر - تالیف دکتر رحمت الله قاضیان

نکات دیگر