تفسیر قرآن

حضرت نوح (ع) سال ها قومش را به توحيد و عمل صالح دعوت کرد؛ ولي چون قومش به جاي پذيرش دعوت اين پيامبر خير خواه و آگاهشان گفته ‏هايش را تكذيب كردند، ما نوح و مؤمنيني را كه با او در كشتي قرار گرفتند نجات داده و تكذيب كنندگان آياتمان را غرق كرديم؛ چون چشم دلشان به واسطه اعمال زشتشان كور شده بود و كور دل و كور باطن بودند؛ از اين رو، از مشاهده و درک حقيقت محروم بودند.

آری، لجاجت هاى مستمر و چشم پوشى مستمر از حقايق و به كار نگرفتن عقل و خرد در فهم واقعيّت ها، تدريجاً چشم تيزبين عقل را نابينا مى‏ كند.

امام صادق (ع) فرموده: عمر نوح 2500 سال بود،850 سال را پيش از بعثت گذراند، 950 سال بعد از بعثت قومش را دعوت كرد، 200 سال به ساختن كشتي پرداخت، 500 سال بعد از طوفان هم شهرها را بنا كرد و فرزندان خود را در آن شهرها ساكن گردانيد؛ پس وقتي كه در آفتاب ايستاده بود، مَلَك الموت آمد و او را سلام كرد. نوح گفت: به چه كار آمده اي؟ گفت: آمده ام كه جان تو را بگيرم. نوح گفت: اين قدر مرا مهلت مي دهي، كه از آفتاب به سايه روم؟ گفت:‌ آري. و چون نوح به سايه رفت، گفت: اي ملك الموت، عمري كه در دنيا بر من گذشت، در گذر همچون گذشتن من از آفتاب به سايه بود؛ پس براي كاري كه آمده اي مشغول باش، آن گاه ملك الموت جان او را گرفت. (تفسير قمي)

امام رضا (ع) در پاسخ اين كه چرا خدا تمام جهانيان را در زمان نوح غرق كرد، با آن كه در ميان آنان اطفال و افراد بى‏ گناه بودند؟ فرمود: طفلى در ميان آنان نبود؛ زيرا مدّت چهل سال آنان عقيم و نازا شده بودند و بى‏ گناهان نيز چون به كار ديگران راضى بودند و رضايت به كار ديگران مانند انجام همان كار است. (تفسير اثنىٰ‏ عشرى)

تفسیر گوهر - تالیف دکتر رحمت الله قاضیان

نکات دیگر