سوره اعراف

سوره اعراف - آیه 49 - جزء 8


أَهَٰؤُلَاءِ الَّذِينَ أَقْسَمْتُمْ لَا يَنَالُهُمُ اللَّهُ بِرَحْمَةٍ ۚ ادْخُلُوا الْجَنَّةَ لَا خَوْفٌ عَلَيْكُمْ وَلَا أَنتُمْ تَحْزَنُونَ



پخش قاری سوره شماره آیه
محمد صدیق منشاوی سوره اعراف 49
عبدالباسط محمد عبدالصمد سوره اعراف 49
محمود خلیل الحصری سوره اعراف 49
پخش قاری شماره صفحه ردیف
مصطفی اسماعیل 156 1
محمد صدیق منشاوی 156 2

معنای آیه

«آیا اینان همان کسان نبودند که سوگند یاد می‌کردید که خدا آنان را به رحمتی نخواهد رسانید؟» « [اینک‌] به بهشت درآیید. نه بیمی بر شماست و نه اندوهگین می‌شوید.»


تفسیر قرآن


و نيز اصحاب اعراف، درحالي كه اشاره به جمعي از ضعفاي مؤمنان مي‏ كنند، به عنوان ملامت به جهنّميان مي گويند: آيا اين ها همان كساني هستند، كه شما سوگند ياد می كرديد هيچ گاه خداوند آنان را مورد رحمت خود قرار نخواهد داد و به مؤمنان گنهكار مي‏ گويند: وارد بهشت شويد؛ نه ترسي بر شماست و نه اندوهي داريد.

امام صادق (ع) فرموده: اعراف تلّي است بين بهشت و دوزخ، و رجال ائمّه هستند،‌ كه بر اعراف كنار شيعيان (گنهكارشان) قرار مي گيرند؛ در حالي كه مؤمنان بدون نياز به حساب در بهشت جاي گرفته اند.» (مجمع)

امام باقر (ع) فرمود: رجال اعراف محترم ‏ترين خلق خداى متعال هستند. (بصائر الدرجات ص 500 ح 1(ص) )

امام صادق (ع) فرموده: ماييم رجال اعراف، چه هر كه را ما بشناسيم بازگشتش به سوي بهشت و هر كه را ما نشناسيم سرانجامش دوزخ است. ((بصائر الدرجات ص 499)

اميرمؤمنان (ع) فرمود: رجال اعراف ماييم، كه ياران مان را از سيمايشان مي شناسيم. كسي خدا را جز از راه ما نمي تواند بشناسد. در قيامت بين بهشت و دوزخ مي ايستيم و كسي داخل بهشت نمي شود، مگر اين كه ما او را شناخته و او نيز ما را بشناسد؛ و در آتش داخل نمي شود، مگر كساني كه ما را نشناسند و ما آنان را نشناسيم.» (بصائر الدرجات ص 49 (ص) ح (ص) )

ثعلبي، از اهل سنّت در تفسيرش از ابن عبّاس روايت كرده:‌ اعراف موضع بلندي است از صراط كه علي (ع) و عبّاس و حمزه و جعفر ذوالجناحين آنجا قرار مي گيرند و شيعيانشان را به سفيدي روي و دشمانشان را به سياهي رويشان مي شناسند. (تفسیر برهان)

پيامبر اکرم (ص) به علي (ع) فرمود: گويي در تو مي نگرم، كه فرداي قيامت با عصايي از چوب عوسج گروهي را به بهشت مي راني و گروهي را به دوزخ و با دوزخ مقاسمه مي كني و مي گويي: آن از آنِ تو كه از دشمنان است و از اين دست بدار كه از دوستان است. آن گاه فرمود: والله، آتش علي را مطيع تر باشد از بنده مولايش را شاعر گفته: «عَليٌّ حُبُّهُ الجَنَّةِ قَسيمُ النّارِ وَالجَنّةِ. وَصيُّ المُصطَفيٰ حَقّاً،‌ اِمامُ الاِنسِ وَالجِنَّة». (ابوالفتوح)

تفسیر گوهر - تالیف دکتر رحمت الله قاضیان




نکات دیگر