سوره انعام - آیه 45 - جزء 7
فَقُطِعَ دَابِرُ الْقَوْمِ الَّذِينَ ظَلَمُوا ۚ وَالْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعَالَمِينَ
معنای آیه
پس ریشه آن گروهی که ستم کردند برکنده شد، و ستایش برای خداوند، پروردگار جهانیان است.
تفسیر قرآن
مجازاتي كه ريشه ستمگر را بر كند و سپاس و ستايش همه خداي را، كه پروردگار جهانيان است.
بنا بر آن که بعد از بیان نابودی کفّار «الْحَمْدُ لِلَّهِ» معلوم می شود نابود كردن ستمكار، پسنديده است.
امام حسن عسكرى (ع) فرموده: چون قنبر غلام اميرمؤمنان (ع) را پيش حجّاج آوردند، از او پرسيد تو چكار براى على ابن ابى طالب (ع) انجام می دادی؟ گفت وسايل وضوى او را فراهم مى ساختم! پرسيد: هنگامى كه از وضو فارغ مى شد چه مى گفت؟، گفت اين آيه را مى خواند: «فَلَمَّا نَسُوا ما ذُكِّرُوا بِهِ فَتَحْنا عَلَيْهِمْ أَبْوابَ كُلِّ شَيْءٍ....» حجّاج گفت: گمان مى كنم اين آيه را بر ما تطبيق مى كرد؟ قنبر با شجاعت گفت: آرى. (نورالثقلين)
امام صادق (ع) فرمود: كسی كه دوست دارد ظالم باقی باشد، در واقع دوست دارد خدا معصيت شود، در حالی که خدا خويشتن را به جهت هلاك كردن ظالمان ستوده است: «فَقُطِعَ دابِرُ القَومِ الَّذينَ ظَلَموا وَالحَمدُ لِلَّهِ رَبِّ العالَمينَ» (معانی الاخبار، ص 252)
تفسیر گوهر - تالیف دکتر رحمت الله قاضیان
نکات دیگر