سوره انعام - آیه 31 - جزء 7
قَدْ خَسِرَ الَّذِينَ كَذَّبُوا بِلِقَاءِ اللَّهِ ۖ حَتَّىٰ إِذَا جَاءَتْهُمُ السَّاعَةُ بَغْتَةً قَالُوا يَا حَسْرَتَنَا عَلَىٰ مَا فَرَّطْنَا فِيهَا وَهُمْ يَحْمِلُونَ أَوْزَارَهُمْ عَلَىٰ ظُهُورِهِمْ ۚ أَلَا سَاءَ مَا يَزِرُونَ
معنای آیه
کسانی که لقای الهی را دروغ انگاشتند قطعاً زیان دیدند. تا آنگاه که قیامت بناگاه بر آنان دررسد، میگویند: «ای دریغ بر ما، بر آنچه در باره آن کوتاهی کردیم.» و آنان بار سنگین گناهانشان را به دوش میکشند. چه بد است باری که میکِشند.
تفسیر قرآن
در اين آيه مي افزايد: كفّار و مشركين كه منكر ملاقات پروردگارشان يعني معاد و حساب و كتاب اخروي بودند؛ چون ناگهان رستاخيز بر پا شود و نتايج اعمال زشتشان را به صورت عذاب هاي اخروي ببينند، مي فهمند زيان كرده اند و مي گويند: دريغا، چسان در دنيا كوتاهي كرديم؟! آن ها بار گناهانشان را بر دوش دارند و چه بد باري بر دوش مي كشند!
بی ترديد «لِقاءاللهِ» ملاقات معنوى و شهود باطنى است، چون در قيامت انسان با بريدن از مال و مقام و دريافت پاداش و كيفر الاهى، حاكميّت مطلقه ی او را درك مى كند.
حسرت براى از دست دادن منافع است و ندامت براى پيش آمدن ضررها.
رسول خدا (ص) مي فرمايد: وقتي كه اهل آتش جاي خود را در بهشت مي بينند، آه از نهاد برآورده مي گويند: يا حَسرَتَنا عَليٰ م افَرَّطنا فيها. (مجمع)
تفسیر گوهر - تالیف دکتر رحمت الله قاضیان
نکات دیگر