معنای آیه
بعد از بيان ظلم مشرکین در مورد توحید، نبوّت و معاد مى فرمايد: اينان با انحراف از این اصول دیانت، به خويشتن شديدترين ظلم را كرده و خود را به هلاكت و خسران مى كشند، اين مظالم در روز قيامت به كيفيت چنان وحشتزايى به ايشان مى رسد، که اعتقاد خود را تكذيب كرده تمناى بازگشت به دنيا مى كنند، شايد كه اين بار عمل صالح كنند.
امام علي (ع) فرموده: اين آيه در مورد كساني است، كه خود را واقعاً مشرك نمي دانستند؛ همانند مسيحيان كه قائل به خدايان سه گانه اند، ولي در عين حال خود را موحّد مي پندارند؛ يا كساني كه دم از توحيد مي زنند ولي عملشان بوي شرك مي دهد؛ زيرا دستورات پيامبران را زير پا گذاشته و به غير خدا تكيه داشتند و ولايت اولياي الاهي را انكار مي كنند و در عين حال خود را موحّد مي دانند. اين ها در روز قيامت قسم ياد مي كنند، كه ما موحّد بوده ايم، ولي به آنها مي فهمانند كه مشرك بوده اند. (نورالثّقلين)
تفسیر گوهر - تالیف دکتر رحمت الله قاضیان
نکات دیگر