تفسیر قرآن

بعد از اشاره به اصل توحيد، در این آیه در اثبات معاد مي فرمايد: «بگو: آنچه در آسمان ها و زمين است از آنِ كيست؟ بگو: از آنِ خداست؛ همو كه رحمت را براي رفع حوائج نيازمندان و رساندن آن ها به كمال لايقشان بر خويش لازم دانسته است؛ و براي اين منظور پيامبراني مبعوث كرده، تا راه سعادت دنيا و آخرت را به انسان نشان دهند‌ و آن گاه در روز قيامت، كه هيچ ترديدي در آن نيست، شما را گرد خواهد آورد؛ هر چند كساني كه در بازار تجارت زندگي، سرمايه وجودشان را باخته اند، به اين حقايق ايمان نمي ‏آورند.

از آنجا که همه جهان هستی ملك خدا و تدبير آن به دست اوست. رحمت واسعه ی او ايجاب می كند، انسان مؤمن را، كه استعداد زندگی جاوید دارد، پس از مرگ از حيات طيّبه ای که جز خدا وصف آن را نمی داند، برخوردار سازد.

خداوند رحمت را بر خودش واجب کرده و رحمتش همه را در بر گرفته است: «رَحْمَتِي وَسِعَتْ كُلَّ شَيْ‏ءٍ» (اعراف 156)؛ ولى شرط بهره‏ مند شدن از رحمتش، رحم بر بندگانش است. چنان كه در حديث‏ آمده: «مَن لايَرحَم لايُرحَم» و پيامبر اکرم (ص) فرموده: رحمت خدا صد درجه است، يك درجه‏ آن، منشأ همه‏ الطاف الاهى در دنيا شده، در قيامت با صد درجه رحمتش با مردم رفتار خواهد كرد. (في ظلال القرآن)

تفسیر گوهر - تالیف دکتر رحمت الله قاضیان

نکات دیگر