سوره مائده - آیه 110 - جزء 7
إِذْ قَالَ اللَّهُ يَا عِيسَى ابْنَ مَرْيَمَ اذْكُرْ نِعْمَتِي عَلَيْكَ وَعَلَىٰ وَالِدَتِكَ إِذْ أَيَّدتُّكَ بِرُوحِ الْقُدُسِ تُكَلِّمُ النَّاسَ فِي الْمَهْدِ وَكَهْلًا ۖ وَإِذْ عَلَّمْتُكَ الْكِتَابَ وَالْحِكْمَةَ وَالتَّوْرَاةَ وَالْإِنجِيلَ ۖ وَإِذْ تَخْلُقُ مِنَ الطِّينِ كَهَيْئَةِ الطَّيْرِ بِإِذْنِي فَتَنفُخُ فِيهَا فَتَكُونُ طَيْرًا بِإِذْنِي ۖ وَتُبْرِئُ الْأَكْمَهَ وَالْأَبْرَصَ بِإِذْنِي ۖ وَإِذْ تُخْرِجُ الْمَوْتَىٰ بِإِذْنِي ۖ وَإِذْ كَفَفْتُ بَنِي إِسْرَائِيلَ عَنكَ إِذْ جِئْتَهُم بِالْبَيِّنَاتِ فَقَالَ الَّذِينَ كَفَرُوا مِنْهُمْ إِنْ هَٰذَا إِلَّا سِحْرٌ مُّبِينٌ
معنای آیه
[یاد کن] هنگامی را که خدا فرمود: «ای عیسی پسر مریم، نعمت مرا بر خود و بر مادرت به یاد آور، آنگاه که تو را به روحالقدس تأیید کردم که در گهواره [به اعجاز] و در میانسالی [به وحی] با مردم سخن گفتی؛ و آنگاه که تو را کتاب و حکمت و تورات و انجیل آموختم؛ و آنگاه که به اذن من، از گِل، [چیزی] به شکل پرنده میساختی، پس در آن میدمیدی، و به اذن من پرندهای میشد، و کور مادرزاد و پیس را به اذن من شفا میدادی؛ و آنگاه که مردگان را به اذن من [زنده از قبر] بیرون میآوردی؛ و آنگاه که [آسیب] بنیاسرائیل را -هنگامی که برای آنان حجتهای آشکار آورده بودی- از تو باز داشتم. پس کسانی از آنان که کافر شده بودند گفتند: این[ها چیزی] جز افسونی آشکار نیست.
تفسیر قرآن
اين آيه تا آخر سوره، جريان حضرت مسيح (ع) و مواهبي را كه خدا به او و مادرش ارزاني داشته، براي آگاهی مسلمين چنين بيان مي دارند: «ياد كن، آن گاه كه خداوند گفت: اي عيسيٰ پسر مريم، موهبت مرا بر خودت و بر مادرت به ياد آر؛ آن گاه كه تو را به روح القدس تأييد نموديم، كه در گهواره به اعجاز و هنگام بزرگي به وحي با مردم سخن مي گفتي و اين كه كتاب و حكمت و تورات و انجيل را به تو تعليم داديم و آن گاه كه به اذن من از گِل چيزي شبيه پرنده مي ساختي، سپس در آن مي دميدي و به اذن من پرنده اي مي شد؛ و به اذن من كور مادرزاد و مبتلا به بيماري پيسي را شفا مي دادي؛ و مردگان را به اذن من زنده از گور بيرون مي آوردي؛ و هنگامي كه براي بني اسرائيل معجزاتي آوردي، در برابر دلايل روشن تو به پا خاستند و آن ها را سحر آشكاري خواندند؛ من در برابر اين دشمنان تو را حفظ كردم، تا دعوتت را پيش ببري.»
از اين آيه معلوم مي شود اوليای خدا مي توانند به اذن خدا معجزاتي حتّیٰ در حدّ مرده زنده كردن و خلق كردن يعني ولايت تكويني داشته باشند.
سخن گفتن عيسیٰ (ع) در بزرگسالی، اشاره به وحی بودن کلامش دارد.
از امام على (ع) پرسيدند: آن حيوانى كه بدون قرار گرفتن در رحم (يا تخم) پيدا شد چيست؟ فرمود: پرنده اى كه عيسىٰ با دميدن در مجسّمه به وجود آورد. (نورالثّقلين)
«اِذ تُخرِجُ المَوتيٰ بِاِذني» معلوم مي دارد، مردگاني را كه حضرت عيسي (ع) زنده كرده، مدفون بوده اند و آن حضرت اين مرده زنده كردن را مكرّر انجام داده است.
از آن رو، خداوند قدرت تكلّم در گهواره را تنها به عيسيٰ (ع) مرحمت فرمود، كه هم نبوّت خويش و هم عفّت و عصمت مادرش را ثابت كند.
به نقل ابان بن تغلب امام صادق (ع) فرمود: عيسيٰ رفيقي داشت، كه در راه خدا با او برادري مي كرد و همواره عيسيٰ به سراغش مي رفت و در سرايش رحل اقامت مي افكند. روزي عيسي (ع) به در خانه اش رفت تا به او سلامي دهد، مادرش گفت: اي رسول خدا، برادرت به رحمت ايزدي پيوست. فرمود: مي خواهي بار ديگر او را ببيني؟ عرض كرد: آري. فرمود: فردا مي آيم و به اذن خدا او را برايت زنده مي كنم.
چون فردا شد، عيسيٰ با مادر آن پسر بر سر مزارش رفت و دست به دعا بلند نمود. چيزي نگذشت، كه قبر شكافته شد و فرزند او زنده از قبر بيرون آمد. وقتي چشم مادر به او افتاد، هر دو به گريه افتادند. عيسي (ع) به حال آن دو رقّت نمود و به او گفت: ميل داري با مادرت در دنيا بماني؟ عرض كرد: آيا با رزق و خوراك و عمر يا بدون خوراك و رزق و مدّت؟ فرمود: بلكه با رزق و مدّت بيست سال، كه در آن مدّت ازدواج كني و فرزنددار شوي. عرض كرد: اگر چنين است آري مايلم. حضرت او را به مادرش سپرد و رفت و جوان چنان كه مسيح وعده داده بود، بيست سال ديگر زندگي نمود و فرزنددار شد. (الميزان به نقل کافی)
تفسیر گوهر - تالیف دکتر رحمت الله قاضیان
نکات دیگر