سوره مائده - آیه 97 - جزء 7
جَعَلَ اللَّهُ الْكَعْبَةَ الْبَيْتَ الْحَرَامَ قِيَامًا لِّلنَّاسِ وَالشَّهْرَ الْحَرَامَ وَالْهَدْيَ وَالْقَلَائِدَ ۚ ذَٰلِكَ لِتَعْلَمُوا أَنَّ اللَّهَ يَعْلَمُ مَا فِي السَّمَاوَاتِ وَمَا فِي الْأَرْضِ وَأَنَّ اللَّهَ بِكُلِّ شَيْءٍ عَلِيمٌ
معنای آیه
خدا، [زیارتِ] کعبه، آن خانه با حرمت، و ماه های حرام، و قربانی های بی نشان، و قربانی های نشان دار را وسیله قوام و برپایی [زندگی، معیشت و سامان دنیا و آخرت] مردم قرار داد. این [شرایع و احکام] برای آن است که بدانید: یقیناً خدا آنچه را در آسمان ها و آنچه را در زمین است می داند؛ و قطعاً خدا به همه چیز داناست.
تفسیر قرآن
بعد از بیان تحريم صيد در حال احرام، در اين آيه در مورد اثر مكّه در زندگي اجتماعي مسلمان ها پرداخته مي فرمايد: خدا كعبه، آن خانه ی محترم را وسيله اي براي قوام و دوام مردم قرار داده است، تا بدانيد، كه او آنچه را كه در آسمان ها و زمين است ميداند و احكامي كه وضع فرموده، از روي حكمت براي رفع نيازهاي روحي و جسمي بندگانش مي باشد.
كعبه از ماده «كعب: بلندی» هم اشاره به بلندى ظاهر خانه دارد و هم بلندى مقامش. آری، کعبه اين خانه مقدّس، رمز وحدت مسلمانان و مركزى براى اجتماع و كنگره عظيم حج براى استحكام پيوندهاى گوناگون مسلمين است. قرباني ها هم تغذيه مردم را در ايّامى كه مشغول مراسم حج و عمره اند تأمين می كنند.
امام صادق (ع) فرمود: خانه خدا را بيت الحرام مى نامند، به خاطر آن كه ورود كفّار به آنجا حرام است. (نور الثقلين)
تفسیر گوهر - تالیف دکتر رحمت الله قاضیان
نکات دیگر